H07 
W. L. DE Stuklek wil niet alleeji, wat betreft den l)a.st en de ge- 
aardheid \’an liet honi, wat den vorm en de kleur der bladeren 
betreft, djati kapoer van andere variëieilen onder.seheiden. Ook 
H. J. Spaan zegt, dat sommige houtkappers bewezen van buiten aan 
een boom te kunnen zien, dat het djati kajxx'r is en wel .,aan de 
,, schors, den stam en de bladeren’’ ’). Opmerkelijk is \ ei‘dei’ hetgeen 
P. VAN Rees aangaande de vruchten sclwijft. ,,i\Ien wil in de uiterst 
,, kleine vruchten \an deze soort reeds o\eral lijiie kalkaderen ont- 
,,dekt hebben”'). Of dit nu werkelijk het geval is, werd nooit onder- 
zocht, evenmin werden er pogingen in het werk gesteld, om dooi' 
zaaiproeven te doen nitmaken of uit die \ rncliten al dan niet weder 
vertegenwooi'digers van djati kapoer te voorschijn komen. De over- 
weging, dat eerst na afloop van ongeveer eene eeuw eene dergelijke 
proef tot een resultaat zal kunnen leiden, mag m.i. geen beletsel 
zijn haar te nemen. Daarmede moest echter een tweede proef gepaard 
gaan, door nl. een perceeltje op kalk- of mergelgronden te beplanten 
met zaailingen van andere djati-variëteiten, om uit te maken of 
daaruit stammen van djati kapoer kunnen voortkomen''’). 
Een laatste vraag, waarop men antwoord wenscht te ontvangen, 
is die naar het lot der in de stammen van (//o// afgescheiden 
phosphaten. De in de bosschen verrottende stammen, takken en 
bladeren geven de in het plantenweefsel voorhanden verbindingen 
van den phosphorus aan den grond in den vorm van houtasch terug. 
Ook de concreties moeten bij dit proces op diezelfde plaats terecht 
komen, ofschoon er nergens melding van gemaakt is, dat zij terug- 
gevonden werden. Bij een gei'egeld boschbeheer worden zij met de 
stammen, waarin zij opgesloten liggen, vervoei'd en naar elders ver- 
plaatst. De hoeveelheid op den bodem van de bosschen overblijvende 
concreties zal dus op zich zelve niet zeer groot zijn. De meeste dier 
stukken zijn buitendien, behalve klein xan afmeting, ook zeer zacht, 
zoodat zij gemakkelijk x-erbrokkeld en tijdens den regentijd verder 
getransporteerd zullen worden, zoodat ter |)laatse niet veel zal over- 
blijven. Het onvermijdelijke ontledingsproces gaat natuurlijk zeer 
veel langzamer, aangezien het calciumphosphaat wel door de planten- 
wortel geassimileerd wordt, maar daarop atmospherische invloeden 
>) Aanteekeningen ovei' de iii hel boschdistrict Madioen voorkomende zoogen. 
djativariëleiten. Boschboiuvk. Tijdschr. Tectona 4. 1911, blz. 473. 
3) T.a.p., blz. 334. 
S) Reeds H. ten Oever (Gordes; De üjatibosschen op Java, Dosclibuuvvk. 
Tijdschr. Tectona 9, 1916. Batavia 1917, blz. 869) heeft er op gewezen, dat slechts 
een grondig onderzoek der zoogen. djativariëleiten op hun zaadvastlieid deze 
kwestie lot klaarheid kan brengen. 
