608 
z,ich zeer veel minder slerk doen gelden, zelf zeer veel minder dan 
bij tal van silikaten. Ik acht het dan ook zeer onwaarschijnlijk, dat 
de talrijke niervormige, in het gebied van Soerabaja in de de tertiaire 
sedimenten overdekkende klei gexonden concreties als overblijfsel 
van de in de djati kapoer gevormde afscheidingen beschouwd mogen 
worden zooals R. D. M. Vkkbekk dit aanneemt ^). Eene analyse van 
.1. G. Kramers gaf het volgend resultaat: 
SiO’ . 
. . . 8.81 
. 
. . . — 
00=* . 
. . . 38.15 
PVO‘ + AP0‘ . 
. . . 1.92 
CaO . 
. . . 48.29 
H‘0 . , 
. . . 1.15 
98732 
xvaarnit blijkt, dat het phosphoorznnr tol op het laatste spoor ver- 
dxvenen was, hetgeen reeds Verbeek opvallend vond en waarvoor 
geen voorbeeld aan te halen zou zijn, want ook daar, waar eene 
omzetting van phosphaat tot carbonaat plaats heeft gevonden, waren 
steeds nog groote hoeveelheden van het phosphaat overgebleven ^). 
Calcinmphosphaat wordt wel door de plantenwortels gernakkelijk 
geassimileerd, maar de ontledende invloed van circnleei’ende wateren 
is zeer veel geringer. Buitendien is de gedaante dier concreties geheel 
afwijkend van die, welke in de statuinen van Tectona. aangetroffen 
worden. 
b R. D. M. Verbeek en R. Fennema. Geologische beschrifving van Java en 
Madoera 1. Amsterdam 1896, blz. 209. 
b JusTus Roth. Allgemeine und chemische Geologie 1. Berlin 1879, p. 92 — 94, 211. 
