voui ziclitig te werk te gaan en te zorgen, dat de gloeidraad een horizontalen stand 
innam, ten einde een eventueel , afdruipen” van gesmolten glas te voorkomen. 
Door met behulp van den electrischen stroom den draad op zacht roodgloeihitte 
te brengen, konden dan alle in de glascapillair geabsorbeerde gassen verdreven 
worden. 
Hiermede weid doorgegaan tot een hooge graad van luchtledigheid duurzaam 
behouden bleef. Kerst daarna werd de lamp afgesmolten 
Legt men aan deze \aenninlam|) een liooge spanning aan, terwijl 
de draden een horizontalen stand innemen (zie boven), dan begint 
het glas als het ware te koken, er ontwikkelen zich groote damp- 
bellen in het glas. Dit houdt na eenigen tijd op, wanneer men de 
bedrijtss|)anning constant houdt. De ballonwand is echter granw- 
blanw geworden. Drijft men nn de spanning verder op, dan herhaalt 
het kookverschijnsel zich ; er scheidt zich meer van het grauwe 
aanslag af. De wand van den ballon wordt echter tengevolge van 
het steeds verdam [>ende materiaal heet en dit vooral daar, waar de 
wand tegenover het gloeilichaam gelegen is. Men ziet nu liet aanslag 
langzaam aan op de heetste plaatsten verdwijnen en naar de koudere 
plaatsen gaan, waar men weldra een condensaat van metallische 
drnp|)elljes ziet. Door plaatselijke verwarming op enkele honderden 
graden laten deze zich weer weg sublimeeren. 
Bij latere proeven vonden wij, dat de metaaldruppeltjes in staat zijn momentaan 
water aan te tasten ; het omgezette product wordt daarin opgelost. 
Drijft men de spanidng nog verdei' op, dan wordt de geheele 
lamp zoo heet, dat ook de hoven aangeduide metaaldruppeltjes 
geheel in dam[)vorm overgaan, althans verdwijnen. Na afkoeling 
van de lamp vindt men ze echter niet terug. Zij zijn colloïdaal in 
het aanslag op den ballon opgelost; dit heeft een lichtbruine kleur 
gekregen. 
Onder de omstandigheden, waaronder wij deze proeven namen, was de hoeveel- 
heid glas tegenover die van het wolfraam zoo groot, dat niet al het glas van den 
draad kon verdreven worden. De oorzaak hiervan is echter vooral in het volgende 
gelegen. Wanneer de draad temperatuur voldoende hoog is opgedreven, vereenigt 
zich op den horizontalen draad het glas tot bolletjes, welke langen tijd op- hun 
plaats blijven. Drijft men echter de temperatuur van den draad uiterst hoog op, 
dan krijgen die gesmolten bolletjes een groote bewegelijkheid. Zij dansen op den 
draad alsof het spheroidaal effect een rol speelt en bewegen zich ten slotte naar 
de koudere plaatsen Deze zijn daar gelegen, waar de draad door de haakjes van 
het gestel vastgehouden wordt. Die haakjes voeren nl. veel warmte af en daar is 
dus de temperatuur van den draad merkbaar geringer. Van dat oogenblik af ver- 
dampt haast niets meer van het glas. 
Analyseert men nu eenerzijds het aanslag op den wand en ander- 
