663 
volgens Müller bereid is. Dienovereenkomstig vindt men boven 
aangegeven als (eerste) grenswaarden in die gevallen 30 resp. 200 
ft mol ThO,, waarden diis, die een te verwachten verschil vertoonen, 
maar overigens beide veel hooger zijn dan die voor het Th-ion. 
De algemeene conclusie van dit onderzoek is dus, dat in het 
algemeen de onregelmatige reeksen veroorzaakt wor- 
den door de stei-ke ca p i 1 1 a i r - e I e c t r i sc h e werking der 
ontladende (en o m ladende) ionen; dat slechts bij opzettelijke 
vorming van hjdroxyde sol, door alcalische reactie van het milieu 
het verschijnsel van wederzijdsche uitvlokking naar voren treedt. 
4. Onze voorproeven met AlCl, wezen in eenzelfde richting. 
Werkt men met een sol, dat flink alcalisch gemaakt is, dan ver- 
krijgt men eveneens roode vlokken, een aluminium-goud-purper dus, 
en wel bij 0.9 milliatomen Al. 
Bij proeven met het formol-sol, dat zwak alkalisch is, zijn grens- 
waarden gevonden in de orde van 10 — 20 p mol *), door consta- 
teering van blauwkleiiilng ; daarbij heeft men dus klaarblijkelijk 
een tusschengeval, waarbij echter de ionenuitvlokking overheerscht. 
Wij hebben nog verschillende andere voorproeven verricht. Wer- 
kend met het As,S,-sol (ca 5 gr. As,S, per L.), konden wij vast- 
stellen, dat noch met Al K (SOJ,, noch met AlCl,, noch met FeCl,, 
jioch met Tli(NO ,)4 een tweede niet-uitvlokkingszone optreedt. Het 
is merkwaardigerwijze bekend, dat zulks wel gelukt met strychnine- 
nitraat en met nieuw-fuchsine ’), hetgeen wij overigens kunnen 
bevestigen. Maar evenmin als Powis is het ons gelukt met poly- 
valente ionen een voldoende omlading te bewerkstelligen, welke 
kunstgrepen wij ook toepasten om het sol over de fatale grens 
tusschen de negatieve en de positieve kritische potentiaal heen te 
krijgen. Daarvoor hebben wij eerst de 10 ccm. sol bij de 1 ccm. 
electrojyt laten vloeien; toen 5 ccm. sol bij 5 ccm. electrolyt; 
eindelijk lieten wij 'het sol druppel voor druppel in verschillende 
geconcentreerde elektrolytoplossingen loopen onder levendig omschud- 
den. Bij het meest kansbiedende zout, Th(NO ,)4 bleek de grenswaarde 
0.075 m mol p. L., maar tot 10 rn mol per L. toe had telkens 
onmiddellijke uitvlokking plaats. 
Ook bij het VjOj-sol gelukte het niet een oïiregelmatige reeks te 
voorschijn te roepen. 
‘) Vgl. Morawitz, Koll. Beih. 1 , 301 (1910); Kruyt en van Duin, ibid. 5 , 
269 (1914). 
2) Freündlich, Zeitschr. f. physik. Ghem. 73 , 385 (191(»). 
Powis, Journ. chem. Soc. 109 , 734 (1916). 
