671 
De kleefkans is het quotiënt van het aantal botsingen, dal tot 
vereeniging leidt en liet totaal aantal botsingen, zij beweegt zich dus 
tusschen de grenzen 0 en 1 ; bij groote waarden van f nadert zij 
0, bij het isoëlectrische punt is zij vermoedelijk i. Het geteekende 
verloop geeft schematisch den toestand weer, zooals wij dien b.v. bij 
Kig. ]. 
snllide-solen kennen. Bij kleine electroljt-concentraties, d. w. z. in 
het gebied der groote grensvlakpotentialen, heeft er geen melkbare 
verandering van het sol plaats. Daarin komt bij zekere concentratie 
verandering en men krijgt dan bij toenemende concentratie toene- 
mende uitvlokking '). Dit rechtvaardigt het geteekende verloop der 
Kf-curve, in het besproken gebied nl. convex t.o.v. den oorsprong. 
Bij isoëlectrische verhoudingen is de kleefkans waarschijnlijk 1. 
Men krijgt nu vaak den indruk, dat ook bij waarden tusschen 
f = 0 en 6 = fk,. er weinig verschil in uitvlokkingssnelheid over- 
blijft, wanneer men tenminste fki een goed stuk gepasseerd is : men 
krijgt dan al gauw spontane uitvlokking. Van uit K = 1 stijgt de 
Kf-curve dus steil, de curve is daar dus concaaf en hierdoor het 
geteekende verloof) met een bnigpunt verantwoord. 
Voor goudsolen moet het verloop echter anders zijn. Een concen- 
tratiegebied met gedeeltelijke uitvlokking is hier nauwelijks waar te 
nemen, de uitvlokkingssnelheid neemt, blijkens onderzoekingen van 
b Vgl. Powis, .loiini. Clieiii. Soc. 109 . 784 (llllü). 
