688 
vaii kristallen uit te zoeken, daar meestal de \'lakken der reelitsehe 
of linksclie bipjramiden of lia|)ezoëders afwezig zijn, en dus lieide 
soorten van individuen uiterlijk in liet geheel niet verseliillen. 
Er is derliahe wel geen twijfel aan, of er is hier een eersle, volkomen 
zeker voorbeeld gex onden van eene splitsing door spontane kristallisatie 
bij zulke complexe metaalzouten ; immers het vroeger als zoodanig 
door Wernkh gesignaleerde geval van het kdlhun-rhodinin-oxaladt 
kan, zooals wij bewezen hebben ^), niet langer als zoodanig gelden. 
Om nu het afdoende bewijs te leveren voor de juistheid onzer 
zienswijze, was het noodig de ligging der oveiydrufstemperdtuur vast 
te stellen. Wij hebben dit op twee wijzen gedaan: met behulp van 
den dilatometer, en door de bepaling der oplosbaarheidskrommen 
Ofjd)sé’aaf^xUd 
l/i WO^nim water^. 
van de actieve antipoden eenerzijds en van de racemische verbinding 
anderzijds. Immers reeds vroeger werd er op gewezen '), dat beneden 
en boven de overgangstemperatuur, de metastabiele vorm altijd de 
grootere oplosbaarheid moet bezitten, — reden, waarom wij juist 
Wehner’s conclusie omtrent het intreden eener spontane splitsing 
bij het overeenkomstige rho<liwn-zo\\{, hebben moeten verwerpen. 
*) A. VVekxeu. Ber. d. d. (Jlieiii. Ges. 47. 1954 (1914); F. .M. Proceed. 
Kou. Akad. van Wel. A lusleidam, 20. 264, 265. (1917). 
