707 
is, het reageert neutraal ; bij liet violette zout daarentegen lieeli 
ontleding plaats gevonden. 
Daar een ontleding van het door electronenstoot dus mogelijk 
is hebben we ons afgevraagd, bij welke snelheid der electronen een 
dergelijke ontleding plaats zal vinden en hypothetisch aangenomen, 
dat een splitsing zal geschieden, wanneer de kinetische energie van 
het electron grooter is dan de bindingswarmte van het zout. Deze 
bedraagt voor J^aCl 97.6 Kg. cal. per grammol. en dus voor een 
molecuul 0.676 X erg. Electronen met grooter snelheid dan 
1.23X10® cm/sec. zouden dan een siditsing te weeg kunnen brengen. 
Zulke snelle electronen komen nu inderdaad in de lamp voor. Wij 
konden dit aantoonen met behid|) van een lamp, waaraan een zijbuis 
was geblazen, die een Fakaday’s kooitje bevatte. De oplading bedroeg 
bij normale brandtemperatuur steeds — 5.7 Volt ten opzichte van 
de negatieve pool van den gloeidraad. Electronen-snelheden van 
1.40X10® cm/sec. komen dus voor. 
Door het aanbrengen van een versnellend of vertragend veld kon 
men de werking echter niet beinvloeden ’) ; evenmin met behulp van 
een solenoïde. Hierbij komt nog, dat het niet waarschijidijk is, dat 
het aantal electronen sneller dan 1.23 X 10® cm sec. voldoende groot is. 
Waren er geen versnellende of vertragende electrische velden in de 
lamp aanwezig, dan zon bij de normale gloei-temperatuur van 
2350° abs. op elke 250 verdampte moleculen slechts 1 voldoende 
snel electron aanwezig zijn. Indei-daad is echter de electronenstroom 
kleiner dan de verzadigingsstroom, zoodat ongetwijfeld het aantal snelle 
electronen nog kleiner zal zijn. Een ontleding van het zout door 
electronenstoot lijkt dus zeer onwaarschijnlijk. Maar bovendien konden 
wij direct, langs chemischen weg, aantoonen, dat in de lamp een 
ontleding van het iSfaCl in het geheel niet plaats vindt. 
Een lamp met aangeblazen zijbuis werd vervaardigd. De zijbuis 
werd bij het branden in vloeibare lucht gebracht. Na afloop der 
proefneming bleek er geen spoor van een chloorcondensaat aanwezig. 
Een druppel kwik onder in de buis liet bij het schudden geen stiepen 
na, hetgeen steeds het geval is bij de aanwezigheid van sporen chloor. 
Verder zou het keukenzout-restant alkalisch moeten reageeren. 
Zelfs met de methode van F. Mymus en F. Fokster met 0.001 nor- 
maal oplossingen en jood-eosine als indicator hebben wij geen 
verandering in de alkaliniteit van het zout waar kunnen nemen. 
Klaarblijkelijk vindt dus geen ontledijig van het zout plaats. 
Verder constateerden wij dat de werking van het zout even goed 
>) Bij deze proefnemingen konden wij wel constateeren, dat de verdampende 
W deeltjes niet geladen zijn. 
46 * 
