708 
is, wanneer de lamp geheel in vloeibare Ineht ondergedompeld 
brandde. Hierdoor wordt het al zeer onwaarscijijrdijk, dat wij met een 
ontleding van het zont en de ontkleurende werking door een halo- 
geen atmosfeer te doen hebben. Het bleek verder, dat ook andere 
halogeen verbindingen zooals Na Br, KI alle evengoed bij de tempe- 
i-atnnr van vloeibare lucht als bij kamertemperatuur werkten terwijl 
toch voor Br en vooral voor I bij \’loeibare luchttemperatuur uiterst 
geringe werking te verwachten is. 
De mogelijkheid dat de verdampmy.^sneUieid 
van het wolfraam door hel bedekken met een 
laagje zont vrrkleind zou kunnen worden hebben 
wij ook onder oogen gezien. iVI. Kj^udsen had 
een dergelijke afname van de verdampingssnel- 
heid door kleine verontreinigingen bij kwik ge- 
constateerd en 1. Langmüir kwam bij zijn studies 
over wolfraam tot de overtuiging dat zelfs bij 
3300° K. wolfraam gedurende eenigen tijd ge- 
deeltelijk met een laagje zuurstof (van atomaire 
dikte) bedekt kan blijven. Het was dus niet 
uitgesloten, dat er een weinig zout op den draad 
zou achterblijven dat de verdamping tegengaat. 
Wij hebben echter gevonden, dat bij gelijke tem- 
peratuur een bespoten en niet bespoten wolfraam- 
draad 1®. gelijke toename van den electrischen 
weerstand door de afname van den draaddia- 
meter vertoonen, 2®. een gelijk gewichtsverlies 
ondergaan, terwijl in beide gevallen 3“. het 
wolfraam condensaat op deu ballonwand gelijk 
gewicht heeft. 
Wij komen dus tot de overtuiging dat het keu- 
kenzout als zoodanig in vasten toestand werkzaam 
is en dat de ontkleuring van het wolfraam, 
in tegenstelling met hetgeen wij vroeger bij 
KgTlClg waarnamen, niet door het vrijkomend 
chloor geschiedt. 
Bijzonder duidelijk treedt hel verschil in wer- 
king tusschen NaCl en K/TICI, bij de volgende 
proefneming aan het licht, waarbij van een dubbel- 
lamp gebruik gemaakt wordt (fig. 1). Bedekt 
') M. Knudsen, Annalen der Physik. (47), 697, 1915. 
*) I. Langmuir, Journ. Amer. Chem. Soc. (88), 2221, 1916. 
