738 
leggen kan dit symmetriepnrit buiten den oorsprong worden gebracht. 
Eenzelfde potentiaalverschil zal dan een verschillende stroomsterkte 
geven al naar gelang dit potentiaalverschil in de eene of in de 
andere richting wordt aangelegd, m. a. w. de electrolytische detector 
met hulpspanning geleidt unipolair. 
Wanneer men de platinaspits vervangt door een dun koper- of 
molybdeendraadje, ontstaat een detector die ook zonder hulpspanning 
unipolair geleidt en een onsymmetrische karakteristiek vertoont. 
Deze heeft dan de gedaante van de kromme (zie fig. 3 op de 
uitslaande plaat). De ware weerstand *) is in beide richtingen dezelfde 
zooals blijkt uit het evenwijdig zijn van de twee lineaire gedeelten, 
maar de maximale waarde der polarisatiespanning is verschillend en 
bedraagt wanneer de stroom van het zwavelzuur op de molybdeen- 
spits overgaat ongeveer 2,2 Volt en in de tegenovergestelde richting 
ongeveer 0,75 Volt. Deze zooveel kleinere polaiisatiespanning treedt 
volgens Armagnat steeds op, als de anode uit een in de vloeistof 
oplosbaar metaal bestaat. 
Een eigenaardig verschijnsel, dat door Armagnat niet wordt mee- 
gedeeld, zien we optreden, wanneer de rnolybdeen- of koperelectrode 
tot een halve mM. of minder wordt verkleind. Terwijl de karakteri- 
stiek i^Il in het eerste kwadrant weinig is veranderd, — alleen de 
hellingshoek van het rechte gedeelte is verminderd, dus de ware 
weerstand is grooter geworden — loopt deze kromme' in het derde 
kwadrant daarentegen geheel vlak. Eerst wanneer de aangelegde 
spanning een bedrag van ongeveer 20 Volt overschrijdt, neemt men 
plotseling een sterken stroom waar. De groote schijnbare weerstand 
herstelt zich terstond, wanneer de aangelegde spanning weer wordt 
verminderd. De bijzondere ontledingsverschijnselen, die bij een zeer 
kleine electrode tengevolge van de groote stroomdichtheid plegen op 
te treden, veroorzaken blijkbaar de hier zoo sterk uitgesproken 
unipolariteit. 
De colloïdale zuurstofverbinding MOjOj^, die daarbij wordt gevormd, 
wijst op een mogelijk verband tusschen deze verschijnselen en die 
welke bij den aluminiumgelijkrichter optreden. Inderdaad blijkt de 
karakteristiek A van een dergelijken gelijkrichter, verkregen door 
in een oplossing van ammoniumsulfaat’ tegenover een groote platina- 
electrode een aluminiumdraad van ImM. dikte en 1 cM. lengte te 
1) Opm. Aangezien op de coördinaatassen direct de uitslagen van den voltmeter 
en den milliampèremeter zijn afgezet, zijn de ware weerstanden afgeleid uit de 
karakteristieken van fig. 3, door vermeerdering met den weerstand van den milliam- 
pèremeter, alle 100 Ohm te groot. Dit heeft echter geen invloed op de te maken 
gevolgtrekkingen. 
