conceiilralies noemen. l>e concentratie, die de gemiddelde was van 
de heide grensconcentralies, kunnen we l)eselionwen als de concen- 
tratie, waar althans theoretisch de overgang' |)laats had van een 
hewegelijkheidstoestand, waardij de reactie op de zwaartekracht 
plaats had en een hewegelijkheidstoestand, waarhij de reactie niet 
ineei’ nilgevoei'd werd. Deze concentratie noemen we de critisc/ie 
oveiyiingsconce/Urdtie of de critische concenfratie. 
Vooi’ oplossingen, waar de zontconcentratie constant was, terwijl 
het H'-ionengehalte regelmatig toenam, wordt op overeenkoitistige wijze 
voor de H'-ionen van gi'ensconcenti'aties en van de critische concen- 
tratie gesproken. 
De waarden voor de grensconcenti-aties werden zeer veel zekerder 
door elke proef zesvoudig te nemen. Als grensconcentraties werden 
nn aangezie)! de concentratie, waarhij nog jnist in alle zes de 
hnisjes een dnidelijke ophooping ontstond, en de concentratie, waarbij 
in de zes hnisjes jnist geen ophooping meer ontstond. Concentraties, 
waarhij in een deel van de zes hnisjes een positieve reactie plaats 
greep, werden beschouwd als overgangsconcentraties en verder bniten 
beschouwing gelaten'. 
Om een goed beeld te krijgen \an den invloed van een zout 
dient gelet te worden op de ir-ionenconceniratie van de oplossing. 
De o|)lossingen, die , voor het onderzoek van den invloed van een 
zont gehridkt wei'den, \eranderden dan ook idet alleen regelttiatig, 
wat betreft de concentratie van het zont, maar eveneens werd de 
zuurgraad der oplossingen regelmatig veranderd. 
De waterstof-ionen zijn de oorzaak van den invloed, die kleine 
hoeveelheden zuur uitoefenen op de bewegelijkheid van Chlamy- 
(1011)0 mis. De invloed van kleine hoeveelheden base wordt veroorzaakt 
door de hj'droxyl-ionen. 
Het product van de H'-ionen en van de OH'-ionen is in waterige 
oplossingen hij constante temperatniw constant. Daardoor kan men 
de sterkte van een alcalische oplossing door de H'-ionenconcentratie 
aangeven. 
Er werd nn als volgt te werk gegaan. Eerst werd de critische 
concenti'atie he|)aald voor oplossingen van een bepaald zout in 
gedistilleerd water. Daarna werd hetzelfde herhaald voor oplossingen 
van dat zont, die 0,00005 normaal znnr bevatten, daarna voor 
oplossingen, die 0,00010 normaal zuur bevatten enz. Tenslotte werden 
aan de oplossingen van het zont kleine hoeveelheden base toege\ oegd, 
om op dezelfde wijze de grensconcentraties en de critische concen- 
ti'atie in reeksen van oplossingen te bepalen, die in plaats van zwak 
zuur, zwak alcalisch waren. 
