780 
Ook op liet Kerban gebergte trotfen \yij geen sporen van 0 |)gelieven 
rifkalk aan en indien we het oostelijk deel van Moa over een geringe 
hoogte gedaald denken, dan zon dit gebied een soortgelijk aspect 
vertoonen als thans het eiland Loeang. De beide bergen, de Gg. 
Kei'bau en de Bt. Merah zouden als twee afzonderlijke eilanden 
steil nit zee omhoog rijzen en geheel door een breed rif zijn omgeven. 
We meenen te mogen aan nemen, dat ook het laatstgenoemde 
gebied een soortgelijk stadium heeft doorloopen, als dat waarin 
thans het eiland Loeang verkeert en dat het na een dalings- of een lange 
stationnaire periode, of na een schijnbare , post-glaciale daling volgens 
Daly, door een opheffing boven zee is verheven. Door deze opheffing 
werd ook het oostelijk met het westelijk deel van Moa tot één eiland 
vereenigd, in het westelijk deel komen hooger opgeheven rifkalken 
voor, zoodat deze beide, thans vereenigde eilanden of eilandengroepen 
blijkbaar aan sterk verschillende bodembewegingen onderworpen zijn 
geweest. 
Wederom anders gedroeg zich het, door zijn zonderlingen vorm 
gekenmerkte, eiland Kisser. Het min of meer ronde eiland wordt 
geheel door een muur van, in verscheidene (meestal 5) terrassen 
opgeheven rifkalk omgeven, die slechts door enkele nauwe kloven, 
waardoorheen riviertjes naar zee stroomen, wordt doorbroken. Wij 
leerden dit eiland slechts vanuit zee kennen, volgens Vkrbeek ') 
bereikt de opgeheven rifkalk in het westelijk deel van het eiland 
nabij Leweroe' een hoogte van 147 M., terwijl in het binnenland, 
dat in hoofdzaak uit amphibolietheuvels is opgebouwd, toppen tot 
± 240 M. voorkomen. De terrasvortnige bouw der rifkalketi wijst 
op een rijzing van het eiland, die herhaalde malen door een periode 
van stilstand of — in verband met de groote dikten der rifkalken 
(tot 80 M.) — van daling werd onderbroken waardoor een rifpantser 
wei'd gevormd, dat aan de erosie krachtig weerstand heeft kunnen 
bieden. 
Het eiland Letti vertoont thans een geheel ander aspect als het 
eiland Kisser, maar waarschijnlijk is ook dit eiland gedurende de 
opheffingsperiode telkens door een min of meer gesloten ring van 
strandriffen omgeven geweest, waarvan op grootere hoogten slechts 
hier en daar enkele resten zijn overgebleven op 115, 129 en 134 M. 
b.z. Hier zijn door erosie de hooggelegen rifkalken bijna geheel 
verdwenen, hetgeen — in verband met hetgeen door ons, omtrent 
b R. D. M. Verbeek, loc. cit., biz. 432. 
b G. A. F. Molengraaff en H. A. Brouwer. De geologie van het eiland Letti. 
Jaarb. Mijnw. 191 4-. Verhand. 1, blz. 82. 
