818 
De gevonden lichfkrachtkrommen zijn voor te stellen door formules 
van den gevonden vorm met de volgende waarden der parameters. 
k 
h 
Geheele Hemel . 
1.76 
0.385 
Zone I . . . . 
2.00 
0.378 
Zone II ... . 
1.61 
0.382 
Zone III ... , 
0.21 
0.469 
Zone IV ... . 
0.51 
0.456 
Zone V . . . . 
0.36 
0.478 
SCHWARZSCHILD . 
25.07 
0.184 
Kapteyn ') | 
1 type II 
395 
5.30 
0.243 
0.247 
Het verschil tusschen de door ons gevonden waarden en die van 
ScHWARZscHiLD is lieel groot, veel grooter dan wij hadden kunnen 
verwachten. Er is meer overeenstemming met de door Kapteyn 
gevonden waarden, hoewel ook hier het verschil op het eerste 
gezicht vrij groot schijnt te zijn. Er kan echter geen groote beteekenis 
worden toegekend aan de waarden, die voor h zijn gevonden. Deze 
uitkomsten berusten op extrapolatie, daar de gedeelten der frequentie- 
krommen, die rechtstreeks op waarnemingen berusten, zich niet tot 
het maximum uitstrekken. Uit de tiguur, die wij aan dit opstel 
toevoegen, blijkt, dat Kapteyn’s curve niet, zooals men uit de waarden 
van h en k zou atleiden, veel verschilt van onze bepaling, maar er 
mee in goede overeenstemming is. 
Aan het door ons gevonden maximum bij de lichtkrachtkrommen 
kan ook geen reëele beteekenis worden toegekend, daar de aantallen 
voor de magnituden 5 en 6, enz. (notatie van Kapteyn) berusten op 
de getallen, die in de naaste omgeving der zon gevonden werden. 
Maar daar zijn onze tellingen weinig volledig, daar wij sterren met 
een E.B. ^ 50" uitsloten. Hieraan kan de gevonden vermindering 
in de aantallen worden toegeschreven. 
Zeer opmerkelijk is de overeenstemming tusschen de waarden, 
die in de verschillende zones voor gevonden zijn. Er zijn weliswaar 
aanduidingen van een sjstemaiiscli verschil tusschen de waarden 
voor h voor hoogere en lagere galactische breedten ; maar de ver- 
schillen zijn niet zoo groot dat daaruit, wanneer we de nauwkeurig- 
heid der gegevens in aanmerking nemen, met zekerheid kan worden 
afgeleid, dat de lichtkrachtkrommen der verschillende galactische 
zones onderling verschillen. Hoe goed de verschillende krommen 
overeenstemmen, blijkt liet best uit de teekening, die we in de eerste 
') Astron. Journ. N”. 566. 
