8J9 
jiiededeeliiig liebbet» opgeiionien. In die figuur hebben de zes bovenste 
lijnen betrekking op het tlians besproken ondeizoek. 
Wij meenen, dat wij uit deze resultaten met tamelijk groote waar- 
schijnlijkheid mogen afleiden, dat de frequentiekromme der absolute 
magnitnden niet varieert met de galactische breedte. En indien dit 
niet geheel juist mocht zijn, dan is de verandering toch zeker heel 
gering. 
3. Vergelijking met de idtkomsten oan andere onderzoekers. 
Wanneer we de liehtkrachtkrommen, die in den loop der tijden 
door verschillende onderzoekers afgeleid of aangenomen zijn, willen 
vergelijken, dan kunnen we dit het best graphisch doen. De voor- 
naamste hebben we geteekend in de bijgevoegde figuur. 
De kromme met het bijschrift ,,Kapteyn” stelt de lichtkrachtwei 
voor, die in Pahl. Groningen N". 11 gepubliceerd is. Onze bepaling 
volgens dezelfde methode, die we met het cijfer 11 aanduidden, leverde 
volkomen dezelfde uitkomst. Zij stemmen niet slechts in vorm overeen, 
maar ook de aantallen steri-en van iedere absolute magnitude, die 
per volumeneenheid in de omge\'ing der zon gevonden werdeji, zijn 
precies dezelfde. 
Bij de andere krommen hebben we, om vergelijking mogelijk te 
maken, ieder getal log. iVj; met een constant bedrag vermeerderd. 
Verder is de lichtkrachtcurve geteekend, die Schwarzschii.d in 
Astroyi. Nachr. N“. 4557 atleidde en ook de freqnentiefunctie, die 
wij volgens dezelfde methode vonden en die wij met het cijfer 1 
hebben aangeduid. Terwijl de eerste totaal verschilt van Kapteyn’s 
lichtkrachtwei, is de tweede ermee in goede overeeristemming. 
In Astron. Nachr. N°. 4422 nam Hertzsprung, zonder opgave van 
argumenten, aan, dat de verdeelingsfunctie der absolute magnitnden 
een kromme van Ganss is met een gemiddelde waarde van -{- 2’". 7 
en een gemiddelde afwijking van ± 3"*.0. 
Halm heeft bij zijn bepaling der lichtkrachtwet aangenomen, dat 
de densiteit constant is en dat er een merkbare extinctie van het 
licht in de ruimte bestaaat. Met behulp van deze hypothesen werd 
de lichtkrachtkrornme afgeleid uit de aantallen sterren van bepaalde 
magnitude, die Chapman en Mblotte bepaald hebben en de gemiddelde 
parallaxen van Kapteyn en Gomstock. Het is merkwaardig, dat de 
zoo gevonden kromme vrij goed overeenstemt met die van Kapteyn. 
Dyson heeft in Monthly Notices Vol. 72 een ondeizoek gepubliceerd. 
I) Monthly Notices, Vol. 77. 
