§ 5. Het correspondentie principe van Honu levert nn een geheel 
nieuw geziclitspnnt op voor de verdere behandeling xan dit geval. 
Laat/’ weer een zeer groot getal zijn, en laten door vgl. Odezeer 
dicht op elkander volgende ,, veroorloofde” niveaus voor worden 
gegeven. Wij vragen: wat zegt het correspondentie principe over de 
,, waarschijnlijkheid van een overgang” van de waarde = naar 
n=n^ (hijv. door absorbtie in een stralingsveld)? 
Het trekt een parallel lusschen de waarschijrdijkheid van de ver- 
schillende spi-ongen en de grootte van de amplitndines van de 
,,correspondeerende” boventoonen in de Fonrier-ontwikkeling xan 
het, door de tiguur voorgestelde, verloop van de A'- (of Y) com- 
ponent als functie van den tijd 
S- ~ ^ As cos ( s J (8) 
xvaarbij met de sprong die boventoon ,, correspondeert”, 
xvaarvoor : 
s = — ;<, (9) 
Aan de hand van de tigunr of door een korte berekening maakt 
men zich gemakkelijk het volgende duidelijk : Voor een groote xvaarde 
van f zijn de amplitndines van alle boventonen zeer klein, behalve 
periode” 6 boventonen, xvaarvan de periode bijna met de ,,quasi- 
voor eenige samenvalt, d.i. xvaarvoor bij hooge benadering geldt: 
( 10 ) 
s 
d.xvz. 
( 11 ) 
In ’t geval, dat ƒ zeer yroot i.v, hebben dus alle sprongen een zeer 
kleine xvaarschijnlijkheid, behalx e die, xvaarvoor bij hooge benadering 
( 12 ) 
dus (xvegens vgl. 6) 
h h 
2 ^ ( 13 ) 
xvat samenvalt met den afstand der ^^-waarden, die xgl. (7) xoor / 
oneindig groot voorschrijft 
^ 6. Neemt men dus een ensemble van identieke exem|)laren van 
ons systeem met de zelfde, zeer groote xvaarde x an /’, en xvel 0 [) het 
oogenblik ^ = 0 allen in rnst, d. xv. z. /> = 0, en stelt men ze — 
onaf haidielijk van elkaar — aan de inxverking van bijv. een ,,zxvarte 
straling” bloot, dan zal men vinden; 
A. Op een later tijdpunt t bezetten de systemen van al de dicht 
