Physiologie. — W. Eintiiovkn en .1. Hi.rrnL: ,,Slroom<jeJeidbig door 
het mensckelijk lichaam”. 
Terwijl voor de literatuur van het onderwei'p wordt verwezen 
naar het proefschrift van Dr. J. Burnii en een uitvoerige besclirijving 
van het verriclile onderzoek ook eldei-s zal worden gepubliceerd, 
moge hier worden volstaan met de korte vermelding der voor- 
naamste uitkomsten. 
1. De verschijnselen, die zich voordoen l)ij het doorvoeren van 
een electrischen strootn door het menschelijk lichaam zijn niet een- 
voudig. Men tnoet bij de beoordeeling der stroomslerkte rekening 
houden met den weerstand, de |)olarisalie en de capaciteit. 
2. De meting dezer grootheden geschiedde zooweel bij doorvoering 
van gelijkstroom als met behnlp van wisselstroomen. Bij de proeven 
met gelijksti'oom werd gebruik gemaakt van een snel schrijvenden 
snaargalvanometer, die een groolen inwendigen weerstand lieeft en 
waarmede in 1 ö een aperiodischen uitslag kan worden verkregen. 
Bij de [)roeven met wisselstroomen deed een theinno-galvanometer 
van Düddei.i, dienst. 
3. Het onderzoek van den vorm der kiommen, die onder ver- 
schillende omstandigheden met den snaaigalvanometer werden ver- 
kregen, maakte het mogelijk, den invloed van de polarisatie in de 
huid te scheiden van dien harer electrostatische capaciteit. De 
tegenelectromotorische kracht, die de huid ad maximum kan ont- 
wikkelen, werd gemeten door haar gedurende korten tijd bij 10 Volt 
spanning te doorstroomen. Zij moet op 0.5 Volt worden gesteld. 
4. Men moet in het lichaam twee weerstanden streng van elkaar 
onderscheiden: dien van de inwendige deelen, die iv,n moge worden 
genoemd en dien van de opperhuid, Deze laatste maakt de huid 
tot een onvolkomen condensator. 
5. Doorstroomt men de huid met een sterken stroom, dan wordt 
vooral belangrijk kleiner. Daarmede gaat een vermindering van 
de polarisatie gepaard. Weerstands- en polarisatiewijziging hebben 
steeds parallel en in denzelfden zin plaats, hetgeen ook theoretisch 
volkomeïi vei'klaarbaar is. Beide verschijnselen toch zijn in de huid 
gevolgen van eenzelfde oorzaak, te weten de verandering in ionen- 
concentratie. Neemt de ionenconceniratie toe, dan nemen weerstand 
en polarisatie beide af en omgekeeid. 
6. De toegepaste wisselstroomen hadden 50, 960, 3400 en 6800 
perioden per seconde. De eerstgenoemde frequentie werd direct ver- 
kregen uit de stadscetilrale, de overige met de beide ,,Hochfrequenz- 
