Anatomie. — L. Bolk: ,,Over de Beteekenis der V oorhoofdslijsten 
hij de Primaten ’ . 
De beteekenis van eenig morpliologiscb kenmerk kan worden 
afgeleid öf wel uit de functie die dit kenmerk verricht, óf wel uit 
de wijze waarop het ontstaan is, of men het zich ontstaan denkt. 
Van deze beide wegen om tot het inzicht in de beteekenis van een 
morphologisclie eigenschap te geraken, is het aan te bevelen steeds 
in de eerste plaats den eerstgenoemden weg te volgen, en eerst als 
deze faalt of niet tot een bevrediging voert, dan volge men den 
tweeden weg. Dat de eerste tot een meer betrouwbaar doel voert, 
berust daarop dat hierbij de directe waarneming den grondslag vormt 
voor onze conclusies, terwijl in het tweede geval hoogstens een 
meer of minder aannemelijke redeneering en beschouwingen over 
mogelijke invloeden en samenhang van verschijnselen tot een con- 
clusie leiden. 
Deze tegenstelling tusschen de twee methoden van wetenschappelijk 
morphologisch ondeizoek laat ik vóoi-afgaan aan hetgeen ik wensch 
mede te deelen omtrent de beteekenis der voorhoofdslijsten bij de 
Primaten. Niet lang geleden toch is deze vraag ter sprake gebracht 
in onze vergadering door ons medelid, den Heer Dubois. En deze 
heeft daarbij in hoofdzaak de tweede methode gevolgd. Ik stel mij 
voor de vraag over de voorhoofd lijsten der Primaten — een punt 
waaromtrent ik mij vroeger reeds uitgesproken heb — eveneens te 
onderzoeken, doch zal in mijne uiteenzetting mij angstvallig houden 
binnen de grenzen der directe waarneming. 
Allereerst de feiten. Wanneer men den schedel van den mensch 
vergelijkt met dien der Anthroporaorphen — tot welke groep ik 
mij voorloopig bepaal — dan valt onmiddellijk op het verschil in 
kontour, daar waar de hersenschedel in den aangezichtsschedel over- 
gaat. Dat dit verschil geaccentueerd wordt door de orthognathie 
van den menschenschedel tegenover de sterke prognathie van den 
Anthropomorphenschedel is voor ons vraagstuk van slechts bijkom- 
stige beteekenis. De hersenschedel der Anthropomorphen heeft geen 
uitwendige voorhoofdswelving, vandaar dat men het wel voorstelt 
alsof deze schedel afgeplat is. Deze voorstelling wordt in de hand 
gewerkt door vergelijking van een jeugdigen Anthropomorphenschedel 
met dien van een volwassen individu. Bij den eerste toch worden 
