84 
fignnr telt dienovereenkomstig drie interferentiekrommen (elk be- 
staande uit vier takken). (Fig. 2). 
In de formule verandert — 'p' van 15° tot 80° en « — dus 
het phaseverschil, van —15° tot 
Ter vergelijking diene fig. 3, ontstaan door superpositie van twee 
gelijke unissons, elk van 12 ellipsen. Men krijgt fraaiere resultaten 
o / 13 y S y s ^ 10 // iZ /V /r li '7 iS 'f U u iz Z3 
Fig. 1. 
door bijv. unissons van 50 ellipsen te nemen ; de constructie werd 
dan echter te onduidelijk. Ook is het resultaat nog zuiverder te contro- 
leeren, als men de moeite neemt, de beide unissons te construeeren. 
Het zal duidelijk zijn, dat bij eene figuur met meer interferentie- 
strepen, tusschen elke twee opvolgende krommen van de hier ge- 
construeerde figuur eenzelfde aantal krommen ligt. 
Constructie der Lemniscaten. 
Aan deze constructie zijn meer bezwaren verbonden dan aan die 
der Hyperbolen, omdat de figuur, naar het middelpunt toegaande, 
eigenlijk drie verschillende typen vertoont, nl. : ovalen, ingesnoerde 
ovalen en hyperbolen met dubbele ovalen. Bij weinig isophasische 
lijnen zullen zich alleen de buitenste krommen voordoen en deze 
zijn even eenvoudig te construeeren als de hyperbolen; men heeft 
nl. op lietzelfde ruitennet de snijpunten volgens de andere diagonalen 
te verbinden (fig. 4) hetgeen overeenkomt met een phaseverschil, 
beginnend bij 90°. 
Ter vergelijking diene fig. 5 — de unissons tellen elk weer 12 ellipsen, 
maar door het gering aantal krommen heeft zich de moiré-figuur 
onzuiver t. o. v. het centrum gevormd. De overeenkomst tusschen 
de experimenteele en de geconstrueerde figuur blijkt echter voldoende. 
Er doet zich nu echter een groot bezwaar voor. De afgeleide 
formule tocli geeft krommen, die symmetrisch zijn t. o. v. beide 
assen, terwijl de figuur der lemniscaten symmetrisch is t. o. v. de 
