91 
In de eerste plaats volgt nu uit het feit, dat ook argon een der- 
gelijke diffractiering geeft, dat deze diffractiei ing, althans \’ 00 r argon, 
niet te danken is aan de samenwerking van atomen in het molecuul.') 
Dat dit ook voor zuurstof niet het geval is, \ alt reeds onmiddellijk 
te vermoeden uit den onwaarschijnlijk, zoo niet onmogelijk grooten 
afstand, dien.de atoomcenira (zie tabel I) dan zouden moeten hebben. 
Daarentegen beaiitwoordt de volgens (1) berekende afstand der 
interfereerende deeltjes aan den afstand van naburige moleeuulceutra, 
indien men deze gei-angschikt denkt op de wijze als de centra van 
zoo dicht mogelijk opeengepakte bollen. De bedoelde afstand is in 
de laatste kolom van tabel I opgenomen moleculairgewicht, 
d= dichtheid). Kleine afwijkingen zouden, voor zoover zij niet 
binnen de grenzen van nauwkeurigheid vallen, aan afwijking van 
de bolvormigheid, of wel aan de in § 6 te behandelen omstandig- 
heid kunnen worden toegeschreven. 
Wij meenen daaruit het besluit te mogen trekken, dat de hier 
verkregen intensieve diffractiering aan de interferentie van het door 
naburige moleculen '‘) afgebogen Röntgenlicht te danken is’). 
Aangezien ook voor benzol de bovengenoemde overeenstemming 
tusschen a en den afstand van naburige moleculen bij rangschikking 
volgens zoo dicht mogelijke opeenpakking bevestigd gevonden wordt, 
meenen wij dat ook voor deze stof het hierbovengestelde geldt, in 
tegenstelling met de meening van Debue en Scherrer (l.c.), dat deze 
diffractiering aan de atomen in het molecuul zou te danken zijn. 
1) Tenzij dan dat argon in den vloeistoftoestand meeratomig zou zijn, wat 
echter door hetgeen volgt niet waarschijnlijk gemaakt wordt. 
2) Hiermede is niet gezegd, dat men te doen heeft met de samenwerking van 
telkens slechts twee moleculen tegelijk. Integendeel zou de betrekkelijke scherpte 
van den diffractiering, voor zoover zij niet bepaald wordt door den vorm van de 
betrekking tusschen de hoeveelheid Röntgenlicht en de daardoor veroorzaakte 
zwarting van de film, kunnen wijzen op eene samenwerking van meer moleculen 
tegelijk. Deze zouden dan in de vloeistof groepsgewijze meer of minder regelmatig 
gerangschikt kunnen zijn onder de werking van krachten overeenkomstig aan die, 
welke beneden het smeltpunt de regelmatige structuur in den kristaltoestand in 
stand houden. 
Zoo zouden b.v. de beide ringen van argon verklaard kunnen worden door aan 
te nemen dat in de vloeistof een aantal groepen aanwezig zijn, waarin de atomen 
gerangschikt zijn in een gecenterd kubisch net. De genoemde ringen beantwoorden 
e 
dan aan de vlakken (110) en (211), de netribbe zou zijn 4,65 A. Voor den 
afstand van twee naburige atoom-centra volgt dan weer 4,0 A, als in tabel 1. 
In de plaats dier atoom-centra zouden dan bij zuurstof, met het oog op de 
volkomen analogie in het gedrag van zuurstof en argon, treden de molecuul-centra. 
*) De mogelijkheid hiervan werd reeds door Debue en Scherrer l.c. erkend. 
