98 
wijzen op een betrekkelijk groot aantal paren van tnoleculen, met een 
ouderlingen afstand die kleiner is dan die, welke beantwoordt aan 
genoemden diffractiering, en dien wij hier den normalen zullen 
noemen.’) De grens van die zwarting ( 7 ^ = 46 °) beantwoordt dan 
aan den kleinsten afstand tnssohen de centra van twee naburige 
O 
moleculen. (1) levert hiervoor 2,4 A. 
De verdere bestudeei'ing van de zwarting in het diffractiebeeld 
der vloeistoffen levert dus eens directe methode van onderzoek voor 
de wijze waarop de moleculen in de vloeistof, wat betreft hunne 
onderlinge afstanden, verdeeld zijn. Hieruit zullen dan tevens over 
het krachtveld der moleculen conclusies getrokken kunnen worden. 
Met het feit, dat bij water naar verhouding een bijzonder groot 
aantal molecuulparen met kleineren afstand dan den normalen voor- 
komt, zullen dan de bijzonderheden in de thermodynamische eigenschap- 
pen, die het water tot de associeerende stoffen hebben doen rekenen, 
samenhangen. Een bijzonder aantal dubbel- of meervoudige mole- 
culen, die zouden gevormd zijn, doordat enkelvoudige moleculen zich 
aan elkander leggen, wordt hier echter niet gevonden. 
§ 7. Zunvstof en argon. In verband met het in ^ 6 bij water 
gevondene schijnt het aangewezen den tweeden zwakken ring bij 
zuurstof en argon toe te schrijven aan paren van moleculen, die 
elkander aanraken ^). 
Vooi' den afstand der centi-a zou dan volgens (1) gevondeïi worden 
O O 
bij zuurstof 2.4 A, bij argon 2.3 A. 
Volgens het in ^ 5 slot opgemerkte zouden deze waarden echter 
nog eene kleine wijziging kunnen ondergaan. 
Stellen we deze uitkomsten tegenover die, welke wij bij watei' 
verkregen, dan zou hier volgen 1". dat er bij zuurstof en argon een 
aanmeikelijk geringer aantal molecuulparen zijn met kleineren afstand 
dan den normalen, 2°. dat bij zuurstof en argon laatstgenoemde 
moleculen bij voorkeur zoo dicht mogelijk tegen elkander aan liggen. 
Men is dan geneigd dit verschillend gedrag toe te schrijven aan 
een verschil in de krachtvelden; het water zou dan hebben een 
intensiever, zich verdei', doch gelijkmatiger uitstrekkeud krachtveld, 
zuurstof en argori een krachtveld, dat zich meer in de onmiddellijke 
nabijheid van het molecutd doet gevoelen. Zoo uit zich dan het 
dipolair karakter van het watermolecuul eenerzijds, het quadrupolair 
resp. eventueel octopolair) karakter van het zuurstof- en hetargon- 
molecunl (atoom) anderzijds. 
b Dat in tabel I de gemiddelde afstand (3,6 A) voor water kleiner gevonden 
wordt dan den normalen (3,75 A), stemt daarmede overeen. 
2) Zie echter ook p. 91 noot 2. 
7 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl XXXI. A<'. 1922. 
