Natuurkunde. — G. Hertz- „Over de gemiddelde loeglengte van 
langzaam hopende electronen in neon en argon!' 
(Aangeboden door de Heeren P. Ehrenfest en J. P. Kuenen). 
De aanleiding- fot de metingen, die in liet volgende besproken 
zullen worden, waren onderzoekingen over het rendement bij on- 
elastische electronen-botsingen in neon en argon even boven de 
aanslagspanning. 
Zooals bekend is, verloopen de botsingen tusschen electronen en 
atomen van een edelgas beneden de voor ieder gas karakteristieke 
aanslagspanning volgens de wetten van de elastische botsing. Zoodra 
echter de kinetische energie van een eleciron de door de aanslag- 
spanning bepaalde grenswaarde overschrijdt, is dit electron in staat, 
bij botsing energie aan het atoom over te dragen en het daardoor 
uit zijn normalen toestand in een hoogeren quanta-toestand te bren- 
gen. Er treedt echter in geen geval bij iedere botsing tusschen een 
electron met voldoende snelheid en een atoom zulk een overdracht 
van energie op, slechts een bepaald, bij edelgassen waarschijnlijk 
zeer klein, gedeelte van al zulke botsingen verloopt onelastisch en 
geeft aanleiding tot quanteuze afgifte van energie. Dit gedeelte noe- 
men wij het rendement voor de betreffende onelastische botsing. 
Het is gelijk aan de waarschijnlijkheid, dat een botsing, waarbij het 
election de vereischte energie bezit, ook inderdaad tot energie-afgifte 
voert. Het is natuurlijk een functie van de electronensnelheid ; over 
den aard van deze functie is nog weinig bekend. 
De beide edelgassen neon en argon vertonnen bij de glimontlading 
een karakteristiek verschillend gedrag, wat zich o.a. daarin uit, dat 
neon onder de zelfde omstandigheden veel intensiever straalt in het 
zichtbare spectrum dan argon. Uit proeven van G. Holst en E. 
OosTERHUis ’) is gebleken, waaraan dit verschillend gedrag zeer waar- 
schijnlijk moet worden toegeschreven; zij vonden nl. dat, wanneer 
electronen onder den invloed van een electrisch veld een snelheid 
verkrijgen, deze in argon hun kinetische energie boven de aanslag- 
spanning in belangrijke mate afgeven aan de gasmoleculen en ze 
daardoor opwekken tot uitzending van ultraviolet licht (resonantie), 
h G. Holst en G. Oosteehuis, Physica. 1, 78, 1921. 
