101 
spondeerende drukken en daai inede de verhouding van de gemiddelde 
vrije weglengtes der electronen verkrijgen. 
Bij de hier gebruikte methode is voorop gesteld, dat alle botsingen 
tusschen electronen en atomen volkomen elastisch verloopen. Door 
het zeer geringe rendement van de onelastische botsing beneden de 
ionisatie-spanning in edelgassen is dit bij de hier gebruikte lage 
drukken en dientengevolge gering aantal botsingen in het gebied 
tusschen aanslagspanning en ionisatiespanning ongetwijfeld het geval. 
Anders is het boven de ongeveer 16 Volt bedragende ionisatie- 
spanning van argon. Dit merkt men reeds in de krommen van tig. 5 
door een afbuigen van de krommen bij 16 Volt bij hoogere drukken 
van het argon, en dientengevolge blijkt dan ook hier de verhouding 
der correspondeerende drukken tiiet meer nauwkeurig constant te 
zijn, zooals uit de 18 Volt-krommen van tig. 6 te zien is. Men ziet 
echter tegelijkertijd aan deze krommen, dat voor de lagere drukken 
het aantal ioniseerende botsingen nog zoo klein is, dat zij geen rol 
spelen, zoodat men ook hier uit de verhouding der hellingen van de 
rechtlijnige beginstukken de verhouding van de gemiddelde vrije 
weglengtes afleiden kan. 
Als resultaat der metingen zijn de op deze wijze verkregen waar- 
den voor de verhouding van de gemiddelde weglengte in neon en 
argon in tig. 7 als functie van de met de electronensnelheid corre- 
spondeerende spanning, en in fig. 8 als functie van den met de 
electronensnelheid evenredigen wortel uit deze spanning, uitgezet. 
De gestippelde lijn in fig. 8 stelt ter vergelijking de uit de metingen 
van Ramsauer verkregen waarden van deze verhouding voor. Zooals 
men ziet, wordt door deze metingen niet alleen het door Ramsauer 
gevonden feit der afhankelijkheid van de gemiddelde weglengte der 
electronen van hun snelheid, maar ook hun quantitatief verloop over 
