126 
testikel van de muis heeft wel den eenvondigsten bouw, dan volgt 
de meer gecompliceerde testikel van den hond en vervolgens die 
van het konijn. 
Onafhankelijk van Cürtis kwamen uk Burlet en de Ruiter (1920) 
door het onderzoek van een aantal complete serieën van testes van 
muis-embryonen van 9 — 17 m.m. tot een zelfde resultaat. De grond- 
vorm van het toekomstige zaadkanaaltje is een eenvoudige fl-vor- 
mige buis, waarvan de convexe zijde naar buiten gericht is en 
waarvan de uiteinden samenhangen met het toekomstige rete testis. 
Een aantal van deze buizen zijn seriaal achter elkaar geplaatst; 
anastomosen tussclien de bogen en m-vormige dubbelbogen komen 
eveneens voor. Het vlak, waarin de boog gelegen is, staat loodrecht 
op de lengteas van den testis. Blind eindigende kanalen werden in 
zeldzame gevallen waargenomen. In embrvonen \ an 13 m.m. en 
minder komt in het candale gedeelte van den testis een z.g. kanaal- 
complex voor, waaruit zich latei- — want in oudere testikels worden 
meer bogen gevonden dan in jongere - waarschijnlijk nieuwe bogen 
ontwikkelen. Het aantal testisbogen bedraagt bij de muis 10 — 13; 
nadat het kanaalcomplex verdwenen is, begint de lengtegroei van 
de testiskanaaltjes, die zich nu sterk gaan kronkelen; uit den oor- 
spronkelijk epithelialen lengtestam ontstaat dan het rete testis. 
In een tweede verhandeling heeft de Burlet (1921) de morpho- 
logie van enkele Marsu pialia-testes {Feranieles obesula, Didelphys 
spec., Halmaturus Benetti) nagegaan. Het enkelvoudige boogvormige 
kanaaltje werd ook hier weder teruggevonden ; de testis van Perauieles 
(embryo van 50 m.m.) is nog eenvoudiger gebouwd dan die van de 
muis; die van Didelphys (embryo van 20 m.m.) bestond slechts uit 
twee lange, sterk geslingerde kanalen, terwijl het aantal testikel- 
kanaaltjes bij Hahnaturus (embryo van 105 m.m.) zeer groot is en 
200 a 300 bedraagt. 
Uitgaande van bovengenoemde onderzoekingen lag het voor de 
hand bij een der vertegenwoordigers van andere groepen derVerte- 
brata na te gaan, hoe daar de vorm van de volwassen testiskanaaltjes 
ontstaat uit die van den embryonalen testis. In overleg met Dr. H. M. 
DE Burlet koos ik hiervoor de gewone b r u i n e k i k k e r, Rana 
fusca Rösel. Toen bij het onderzoek bleek, dat bij jeugdige kikkers 
het verloop van de vasa efferentia, de buizen, die later de sperma- 
tozoa naar de nier afvoeren, eenige eigenaardige verschijnselen 
vertoonden, besloot ik tegelijk een en ander over het verloop van 
de vasa efferentia bij jeugdige kikkertjes uit het begin van het 
tweede levensjaar mede te deelen. 
