128 
eigenaardige verIoo|) dei' vasa effei’entia in een zestal testes van nog 
niet volwassen kikkers behandeld. 
De ontwikkeling en de vorm der z aad k a n a a 1 tj e s. 
Over de ontwikkeling der gonaden van kikvorseli-enibryonen be- 
staat een niigebreide litterainnr. Omdat de meeste van deze onder- 
zoekingen niet iri direct verband slaati met mijn onderwerp, zal ik 
mij bepei'ken lot het mededeelen der resultaten van Witschi, die 
in zijn ,,Experimenlelle Untersnchnngen über die Entwicklungs- 
gescldchte der Keimdrüsen von Ran/i tempora ri<t” (1914) niet alleen 
de verschillende ontwikkelingsstadia der geslachtsklieren nagaat, doch 
ook aandacht schenkt aan de morphologie der leslisbnisjes van pas 
gemetarnorphoseerde kikkertjes. Nadat de ontwikkeling van de z.g. 
mditferenie geslachlsklier — met een één- 
lagig kiemepitiieel, dal een centrale holte, 
de primaiie genitaalholie, omval, waarin 
op legelmalige at'slaiiden achtei' elkaar 
liggende celstrengen, de geslachlssirengen, 
van uil de oernier ingegi'oeid zijn — be- 
sehre\'en is, gaal Witschi, l)ehalve de 
ontwikkeling van hel ovarium, ook de 
directe testisontwikkeling na. Uitvoerig 
slaat hij stil bij de indirecte teslisont- 
wikkeling, welke plaats vindt in de z.g. 
PFi.üGiat’sc h e h e i- m a [> h r o d i e t e n en 
waar een ovarinm-achlige gonade ver- 
andert in een testikel '). Daar deze laatste 
ontwikkeling niet in direct verband staat 
met mijn onderzoek, en het eindstadium 
van directe en indirecte ontwikkeling 
dezelfde is, zal ik hier niet vei'der op 
snede door den testis van een ingaan. De directe testisontwikkeling ver- 
pas gemetamorphoseerd kik- loopt in het kort als volgt: de kiem- 
kertje. Naar Witschi (1914). cellen verlaten het eenlagige kiemepitheel, 
doorkruisen de primaire genitaal-ruimte en leggen zich tegen de 
geslachtsstrengen aan. Alle geslachtscellen verlaten het kiemepitheel 
ongeveer gelijktijdig, zoodat hier slechts het peritonenm overblijft. 
Ttisschen de compacte kern van de sexuaalstrengen en degeslachts- 
celleti treden nu verschillende spleten op: de toekomstige Inmina 
van de testisampnllen. Vervolgens grenzen de ampullen zelf zich 
1) Over dit onderwerp liandelt ook Witschi’s laatste publicatie (1921). 
