Natuurkunde. — N. H. Kolkmeuek : ,,De kristalstructuur van 
germaniuin'. (Mededeeliiig N”. 1 1 uit liet Lahoratorimu voor 
Natmirkunde en Physisclie Scheikunde der Veeartseiiijkiindige 
Hoogeschool). 
(Aangeboden door de Heeren H. Kamerlingh Onnes en J. P. Koenen). 
^ 1. Inleiding. Een zoo volledig inogelijke kennis van de vier- 
waardige elementen, waartoe C en Si beliooren, moet ook van 
rnedisch-biologiscli standpunt wel als van groot belang beschouwd 
worden. Het germanium is het eenige onder de elementen van 
groep IV van het periodiek systeem, welks kristalstructuur nog niet 
onderzocht is*). 
Het onderzoek naar de bedoelde structuur werd ter hand genomen 
met de hulpmiddelen, die ook reeds gebruikt zijn bij het onderzoek 
van tin’) en dat van NaClOj eu NaBrO, “), in vorige mededeelingen 
beschreven. Alleen was het looddiafragma in de camera vervangen 
door een tindiafragma en was vóór dit laatste een 0,01 mm. dik 
Ni-filter aangebracht ten einde de (1-straling van de Cu-antikathode 
te verzwakken. Het germaniiim (van Dr. Th. Schüchardt, Görlitz) 
was als fijn poeder met Canada-balsem op een dun glasstaafje aan- 
gebracht. 
^ 2. De kristalstructuur. De waarnemingen bleken vereenigbaar 
te zijn met diatnantstructuur. In de tabel wordt dit aangetoond dooi- 
de behoorlijke overeenkomst van de uit waarnemingen afgeleide 
waarden van sin* {8^) met de berekende. Bij de laatste werd als 
O 
netparameter- waarde gekozen a = 5,61 A. Uit de dichtheid bij 20°, 4 
n.1. 5,459®), het atoomgewicht 72,418^) en het getal van Avogadro 
6,062 . 10” zon volgen a = 5,594 A. 
') De kennis dezer structuur zou, zooals reeds D. Goster (deze Versl. 28, 391, 
1919) opmerkte, ook van belang kunnen zijn bij het vellen van een oordeel over 
het al of niet bestaan van bindingskringen van rondloopende elektronen. 
®) A. J. Bijl en N. H. Kolkmeijer, Deze Meded. Nos. 1 en 2, deze Versl. 27, 
191, 352, 1918. 
S) N. H. Kolkmeijer, J. M. Bijvoet en A. Karssen, Deze Meded. N^. 5, deze 
Versl. 29, 117, 1920. 
^) W. H. Keesom en J. de Smedt, Deze Meded. N°. 10, deze Versl. p. 87 1922. 
Bij daartoe voldoend hooge spanning zou n.1. de L-straling van het Pb door de 
remstraling van het Cu kunnen aangeslagen worden, wat tot eene zwarting van 
de film zou aanleiding geven. Bij tin is dit veel minder te vreezen. 
^) 9 is de hoek, die de op het preparaat invallende stralen maken met de daar- 
door afgebogene. 
®) Cl. Winkler, Journ. f. prakt. Ghem. 34, 177, 1887. 
7) J. H. Müller, Journ. Am. Ghem. Soc. 43, 1085, 1921. 
