20J 
zijti, moet deze afwijking zeer waarscliijidijk worden loegeschreven 
aan het feit, dat HBiOj niet een zoo slerk zuur is, als II Bi- en ook 
in 5 X concentratie een kleiner dissociatiegraad bezit dan 
broomwaterstof. Maakt men nn de oplossing van HBrOj meer dan 
2“/, sterker dan overeenkomt met de aeqnivalente hoeveelheid HBr, 
dan treedt wederom een gang in de reactieconstante op, maar nn 
in omgekeerden zin. Bij een sterkte van het HBrO, van 0.0102 n., 
die dus vermengd moet worden met een gelijk volume O.Oön.HBr, 
is van een gang niets meer te besj)enren; de afwijkingen zijn dan 
toevallig en, wat teeken en grootte betreft, willekeurig verdeeld. 
Zet men de metingen voort tot bv. meer dan 90 "/o der uitgangs- 
stoffen zijn omgezet, dan zon de boven beschreven wijze van werken 
tot bezwaren aanleiding geven, inet alleen, omdat dan de aeqniva- 
lentie der reageerende componenten meer en meer zon woi’den ver- 
stoord, maar ook omdat niet meer het geleidingsvermogen een juiste 
maat voor de concentratie zijn zou, in verband met de aanwezige 
overmaat HBrO,. In ons geval echter daalt gedurende de reactie de 
concentratie slechts tot op Vs der waarde, die geldt voor de eerste 
meting, zoodat wij hier zonder bezwaar van bovengenoemde bron- 
nen van fouten mogen afzien. 
Nog een tweede bezwaar moest uit den weg worden geruimd. 
Het bleek mij, dat de reactieconstante afhankelijk was van de 
eigenschappen van het vaatje iji hetwelk het geleidingsveianogen 
werd gemeten. Ook dit was een stoilng van kataljtischen aard, 
aangezien het opnieuw platineeren van de electroden ook na zeer 
grondig uitwasschen, steeds een stijging der constante van 1— 3 “/o 
tengevolge had. Ja, zelfs het bepalen van de weerstandscapaciteit 
der vaatjes met behulp van oplossingen van 0.01 n. KCl had een 
toeneming der snelheidsconstante bij een daarna verlichte meting 
tot resultaat. 
Blijkbaar wordt door het Pt-zwart KCl uit de ijkvloeistof gead- 
sorbeerd, welk KCl dan evenals het BaSO^ bij de vroeger beschreven 
experimenten de snelheidsmetingen stoort. 
Ten einde aan beide moeilijkheden te ontkomen, poetste ik de 
electroden eerst volkomen blank ter verwijdering van al het oude 
Pt zwart. Daarna platineerde ik de electrode volgens het bekende 
voorschrift ') zwak gedurende een paar minuten, spoelde de elec- 
troden zooveel mogelijk af, door er uit een spuitflesch kokend ge- 
distilleerd water krachtig tegen te spuiten, liet onder voortdurend 
ververschen de electroden eenige uren in heet gedistilleei'd water 
b Kohlrausch u. Holborn. Leitvermögen der Elektrolyte. Leipzig, 1898, pag. 9. 
