202 
staan en vulde ten slotte het vaatje met een oplossing van HBr en 
HBrO,, tei’wijl ik telkens gedni-ende eenige minuten een wisselstroom 
door de oplossing zond. Wanneer dit eenige malen met een versche 
oplossing van HBr en HB)- 0 g was herhaald, bleek de snelheidscon- 
stante van proef lot proef constant en voor ieder vaatje dezelfde te 
zijn. Ten einde dit vast te stellen, werd de kennis vereischt van de 
verhoudingen der weerstandscapaciteiten van de gebruikte vaatjes. 
In verband met de met KCl-oplossingen ondervonden moeilijkheden 
heb ik deze bepaald met HBr-oplossingen, aangezien kennis van de 
absolute waarde van de weerstandscapaciteit riiet van belang was. 
Op deze wijze vond ik, gebruik makende van 5 verschillende 
vaatjes (A — E), voor de snelheidsconstante, na herleiding van de in 
B — E gevonden waarden op die van A, mei behul[) van de ver- 
houding der weerstandscapaciteiten, (deze verhouding moet natuurlijk 
tot de 3de macht worden verheven, aangezien de reactie quadri- 
moleculair 
is) de 
volgende 
cij fers : 
_ 
A 
B 
0 
D 
E 
20 
XII 
’21 
156.4 
155.8 
154.7 
158.3 
155.3 
22 
XII 
’21 
155.5 
154.2 
154.2 
157.3 
154.7 
18 
I 
’22 
155.6 
155.8 
158.5 
Ten einde echter van de nog overblijvende verschillen zooveel 
mogelijk af te zijn, zijn alle metingen bij verschillende temperaturen 
en drukken in het vaatje A verricht, en wel minstens in duplo, 
terwijl ter controle daarnaast metingen in B of C zijn uitgevoerd, 
die dan met A konden worden vergeleken. 
Wijze van uitvoering der metingen. 
a. Bij gewonen druk. Aangezien de reactievloeistof vooral bij 
25° en 39° opgeloste lucht weder afstaat, en deze luchtbelletjes zich 
gedeeltelijk op de dompel-electrode afzetten en zoodoende een ver- 
andering van den weerstand ten gevolge hebben, moesten de oplos- 
singen van HBr (0.05 n.) en HBrO, (0.0102 n.) eerst van de overmaat 
lucht bevrijd worden. Hiertoe vulde ik 2 kolven van JcNA-glas van 
300 cc. met de beide oplossingen tot bijna aan den hals en ver- 
warmde beide, met een gummistop gesloten, kolven in een waterbad 
tot ± 70° C., onder nu en dan even verwijderen van de stO|). De 
hoeveelheid verdampte vloeistof') is zoo uiterst gering, terwijl na 
bekoeling onder de stop een luchtverdunde ruimte overblijft, waar- 
door de oplossingen niet in staat zijn, opiueuw zooveel lucht op te 
lossen, dat deze tijdens de metingen zich afscheidt. Wenschte men 
1) Ook HBr of HB1O3 gaan niet merkbaar verloren, zooals blijkt uit de waarde 
van het geleidingsvermogen voor en na verwarming eener oplossing. 
