Geologie. — L. Ruttkn; „Cuba, de Antillen en de Zuidelijke 
MolukkenZ 
• 
In 1865 trachtte E. Süess aan te geven, hoe de geologische sainen- 
hang tusschen Noord- en Zuid-Ainerika is *). Hij steunde daarbij op 
de toen ter tijde nog schaarsche geologische literatuur over de grens- 
gebieden, en sloot zich gedeeltelijk aan bij de opvattingen van enkele 
oudere onderzoekers. Hij merkte op, dat de gebergtekelens van het 
Westelijke Noord Amerika niet direct in die van Westelijk Zuid 
Amerika overgaan, maar dat in Zuidelijk Mexico en in Guatemala 
eene ombuiging der kustketeus plaats heeft, die daar in dwarse 
i'ichting en in verschillejide ketens vertakt, hel smalle Centraal 
Amerika doorkruisen, om zich in de Groote Antillen voort (e zetten. 
Langs den geheelen Autillenboog meende Süess de spoien van een 
belangrijk plooiingsgebergte te kuiuien ontdekken, dat zich vervol- 
gens langs de Noordkust van Zuid Amerika zou vooi-lzeften, om 
eerst op de grens van Venezuela en Columbia in de Andes over te 
gaan. De Andes van Zuid Amerika zouden dus wel is waar de 
voortzetting van de gebei'gteu van Westelijk Noord Amerika zijn, 
maar hunne verbinding zou in een langen boog via de Antillen 
gezocht moeteti worden. 
In het Antillengebied zelf onderscheidde Suess drie zones: een 
binnenzone van kleine eilanden, die alle uit jongvulcanische gesteen- 
ten met zeer jonge kustkalksteenen en verwante vormingen bestaan 
en die zich van Grenada tot Saba uitstrekken; een middenzone, 
waarin herhaaldelijk oudere, geplooide gesteenten aan den dag 
komen, die de eigenlijke Antillen-Coi'dillere opbouwen en die zich 
van Triuidad over Barbados naar Haiti uitstrekt, om zich daar tïiin- 
stens in twee ketens te vertakken, waarvan de zuidelijkste over 
Jamaica naar Hotiduras loopt, terwijl de uoordelijkste zich over 
Cuba naar Yucatan uitstrekt; ten laatste een buitenste zone, die van 
Barbuda over de Bahamas en F’lorida naar Yucatan verloopt en die 
de rest van het ongeplooide en verbroken voorland der Antillen- 
cordillere zou zijn. 
Reeds Sübss had gewezen op de treffende analogie, die tusschen 
1) E. Suess, Das Antlitz der Erde. I. 1885. 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXXI. A®. 1922. 
15 
