221 
liad kunnen bereiken, indieii tijdens de eruptie juist een heftige 
storm in de richting van het eiland had gewaaid, maar de grofheid 
der fragmentjes en de zeer groote frequentie van vulcanisch materiaal 
in formaties, die van het eoceen tot het plioeeeii reiken, op plaatsen, 
die bijna 200 KM. uit elkaar liggen, duiden aan, dat dit matei-iaal 
niet onder ,, singuliere” omstandigheden van zeer ver verwijderde 
vulcaan centra is komen ,,aanwaaieii”. Deze, stratigraphisch en 
geographisch zoo sterk verspreide submarine vulcanische tiitfen be- 
wijzen, dat tijden het Tertiair de vulcanische werkzaamheid in het 
Antillengebied zich nog veel verder westwaarts uitstrekte dan tegen- 
woordig en dat eerst op het einde van het Tertiair de vulcanische 
werkzaamheid tot rust kwam. Ook deze vondst draagt ertoe bij, 
om de geologische homogeniteit van den Anti Hen boog te verhoogen. 
Het is wel merkwaardig, dat we tegenwoordig niet de minste 
resten meer vinden van de vulcanen, die nog in de laatste helft 
van het Tertiair in de buurt van West Cuba moeten bestaan heb- 
ben, en dit is een aanwijzing ervoor, dat Cuba al sedert het Tei tiaii' 
een zeer bewogen gebied is geweest, waar de denudatie snel ver- 
nielde, wat door vulcanische en orogenetische processen werd opge- 
bouwd. We zullen zoo straks zien, dat andere feiten deze opvatting 
steunen. 
In de buurt van Habana is sedert lang (Salterain 1. c. e. a.) een 
diepverweerd serpen tij n massief bekend (zie schetskaartje). Hierin 
werden nu op twee punten — zuidelijk vaji Guanabacoa en direct 
zuidelijk van de baai van Habana — kwartsamphibooldiorieten aan- 
getroffen, die gangvormig in de serpentijn voorkotnen. Deze vrij 
zure plagioklaasgesteenten wekten natuui'lijk onmiddellijk herinne- 
ringen op aan de korrelig kristallijne gesteenten van ,,Pacifisch tjpe”, 
die Högbom (1. c.) van de Virginische eilandeïi heeft beschreven. De 
veldspaten van dezen kwartsamphibooldioriet hadden alle een hooge- 
ren brekingsindex dan canadabalsem, maar de brekingsindex van 
de meesten was lager dan die van kwarts, waaraan zij in de dunne 
slijpplaatjes vaak grenzen. Ze behooren dus tot de zure deelen der 
plagioklaasreeks. Inderdaad doet dit gesteente door zijn armoede 
aan kalium en zijn betrekkelijkeri rijkdom aan kiezelzuur (veel kwarts 
en zure plagioklazen) sterk denken aan vele ,,Andengesteenten”. 
Ook door het voorkomen van dieptegesteejiteri van dit tjpe sluit 
Cuba zich dus eenerzijds aan het Amerikaansche vasteland, ander- 
zijds aan de Virginische eilanden aan. 
Leest men de Antillenliteratuur na, dan krijgt men den indruk, 
dat er nóg een punt is, waarin er incongruentie tusschen Cuba en 
een deel der andere Antillen bestaat. Reeds lang zijn er van Bai- 
