222 
bados (FIariuson and Jukes Hrown, 1. o.) jonge Radiolariën-liondende 
afzettingen Itekend, die doof velen als echte diepzeeafzettingen 'wor- 
den beschouwd. Ook nit Oost Cuba, van Haracoa heeft R. T. Hit.i, 
(1. c.) tertiaire Radiolaria-afzettingen beschrex en. Terwijl echter op 
Barbados de Radiolaria-afzettingen het oudere tertiair — dat daar 
als een bijlandsche formatie ontwikkeld is — discoi'dant bedekken, 
en zelf alleen nog maar breukbewegingen en geen plooiingen meer 
hebben meegemaakt, liggen de Radiolaria-afzettingen van Baracoa 
steil opgericht, zoodat er eene stratigraphische incongruentie lusschen 
deze afzettingen op de beide eilandeti leek te bestaan. In de buurt 
van Flabana trof ik nu Radiolaria-houdende gesteenten in twee niveaux 
van het tertiaii' aan. In de eerste plaats komen in de ,, Oudere 
Flabana-formatie” bij Cerro witte mergeis \ oor, die 75° naar het Z. 
hellen en die geheel opgevidd zijn met Radiolaria, die voor het 
grootste deel tot de Spumellaria, voor een klein deel echtei’ ook tot 
de Nasselaria behooren (tig. 1). Bovendien komen echter in het jongste 
deel dei- , .Jongere Haltanaformatie”, o. a. in de mergelgroeven van La 
Cienaga witte Globigerinenmei’gels vooi-, die een niet onbelangrijk 
gehalte aan Radiolaria bevatten. Hel is nn zeer goed mogelijk, dat 
de Radiolariënmergels van Cerro het aequivalent zijn van die van 
Baracoa in Oost Cuba, terwijl de Radiolariëidioudende Globigeidnen- 
mergels van La Cienaga stratigi-aphisch meer vergelijkbaai- zouden 
zijn met de afzettingen op Barbados. Ook de in dit opzicht schijn- 
baar beslaande tegenstelling tusschen Cnba en enkele andere Aniillen- 
eilanden zon aldus hare oplossing gevonden hebben. 
Ook in oudere formaties van Cuba zullen wij aanwijzingen voor 
de homogeniteit van den Antillenboog kunnen vinden. Uithetaller- 
weslelijkste deel van Cuba is in de laatste jai'en, gelijk reeds ver- 
meld werd, eene vindplaats van Malrn-ammonieten bij Vinales bekend 
geworden. Op deze boven jurassische lagen, die met vrij geringe 
helling naar het Noorden wegduiken, rusten nn dikke, oud uitziende, 
grijze kalksteenen met tusscherdagen van zandsteenen, die dus waar- 
schijnlijk van cretaceischen ouderdom zijn. Op één plaats vond ik 
in deze kalksteenen kleine nesten van rooden hoornsteen, en bij 
microscopisch ondeizoek bleek deze roode hoornsteen eene echte 
Radiolariet te zijn, sprekend gelijkend op de Radiolarieten, die in 
de mesozoische gesteenten der zuidelijke Molukkencordillere eene zoo 
groole vei’spreiding hebben (tig. 2). Het geologisch inslituni te Utrecht 
bezit eene collectie gesteenten van de eilanden Curacao, Bonaire en 
Aruba, bijeengebracht door Dr. 1. Boi.dingii. Zonder moeite gelukte 
het, onder de gesteetilen van Bonaire en Curacao het voorkomen van 
— waarschijnlijk mesozoische — Radiolarieten vast te stellen, die 
