223 
de grootste gelijkenis met die van Cuba vertoonen. ‘) Er is echter 
meer. In de koraalkalksteenen van de Yumiii i-kloof bij Matanzas 
werd grof klastiscb materiaal gevonden : rolsteentjes tot 7 mm. middel- 
lijn. Van deze werden er vier gesle[)en, en twee hiervan bleken 
typische i'oode radiolarieten te zijn, gelijk aan die, welke benoorden 
Vinales werden gevonden, terwijl tegenwoordig mesozoische sedi- 
menten in dit deel van het eiland inet meer voorkomen. 
Aan de uiteinden \'an liet Antillengebied -. in het westelijksie Cuba 
en op Bonaire en Cnracao treffen we dus een zoo eigenaardig sedi- 
ment als de mesozoische, roode radiolarieten aan, en dit kan er zeker 
weer toe bijdragen, het geheele Antillengebied als een sarnenliangend 
geheel te beschouwen, waarvan de onderdeelen, hoe verschillend zij 
er ook tegenwoordig mogen uitzien, toch vele gemeenzame trekken 
vertoonen, die op een analoge geologische geschiedenis wijzen. 
Uit het voorkomen van veel vulcanisch materiaal in het geheele 
tertiair van Cuba, terwijl er nu nergens in de buurt meer vulcanen 
voorkomen, kon de conclusie getrokken worden, dat de jongste 
geologische geschiedenis van het eiland zeer bewogen moet zijn ge- 
weest, en een dergelijke conclusie mag men trekken uit het zoo 
rijkelijk voorkomen van rolsteenen van cretaceische Radiolarieten in 
het mioplioceen van de Yurnuri-kloof. Deze rolsleenen toch vertellen 
ons van eene sterke post-eocretaceische bergvorming waai bij de, 
zeker op belangrijke diepte gevormde Radiolaria-afzettingen tot boven 
het zee oppervlak opgeheven werden, terwijl in het Tertiair de ge- 
vormde gebergten weer geheel gedenudeerd werden. 
In het voorgaande werden Radiolariënhoudende afzettingen uit 
drie niveaux van de sedimentserie van het eiland Cuba beschreven : 
hieraan kan nu nog een vierde niveau toegevoegd worden. Tusschen 
Bacuranao en het boorteri'ein dat noodoostelijk van dit plaatsje ligt, 
werden midden in het serpentijngebied gioene sedimenten aange- 
troffen, die op één plaats duidelijk onder den serpentijn wegduiken. 
Bij mikroskopisch onderzoek bleken dit voor een deel vulcanische 
tuffen te zijn, voor een deel merkwaardige radiolarieten, die voor 
het grootste deel uit skeletten van Radiolai'iën, voor een ander deel 
uit S[)onsnaalden bestaan, terwijl het kiezelzuur, zoowel van de Ra- 
diolariën als van de sponsnaalden nog volkomen amorph is (fig. 3). Deze 
') Reeds door K. Martin, Bericht über eine Reise nach Niederl. West Indien, 
II, 1888, p. 28 en 73 en door J. H. Kloos, Samml. Geol. Reichs-Museums, Leiden 
II, 1, 1887, is het voorkomen van Radiolaria-houdende gesteenten op Curagao en 
Bonaire aangetoond, zonder dat het echter uit de beschrijving duidelijk werd, dat 
men hier met typische Radiolarieten — die toentertijd trouwens nog niet zoo als 
tegenwoordig de algemeene geologische belangstelling trokken — te doen had. 
