229 
bij een mnige aanraking en hier komt de beteekenis van het vormen 
van een, zij het ook zeer gemakkelijke dissociable, verbinding tnssohen 
katalysator en te activeeren molekulen naar voren. Bij het licht- 
onderzoek waren het ook slechts de primaire en seonndaire alkoliolen, 
die gemakkelijk werden geoxydeerd en niet de waterstof zelf en 
een aantal waterstofverl)indingen, blijkbaar, omdat de eerste wèl, de 
laatste niet door het keton konden worden gegrepen. 
Zooals in de iideiding opgemerkt is, moet niet alleen het dislocatie- 
begrip nauwkeuriger bepaald worden, maar ook getracht worden, 
door de beschouwing van de thermodynamisch-kinetische verhoudin- 
gen, er een mathematische vorm voor te vinden. 
Nn is op het gebied der reactie-snelheden waar het hier om gaat, 
juist in de laatste jaren veel gewerkt. Wij noemen hier de nameri 
van Tkautz, Marcelin, Lewis, Periun en Scheffek '). 
Het komt mij voor, dat de beschouwingen \'an Scheffer, omdat 
hierin de vraag gesteld is of een (door Kohnstamm o|tgestelde') formule 
voor diffusieverschijnselen ook voor de beschrijving der reactie- 
snelheden voldoet en deze vraag in bevestigden zin opgelost wordt, 
voor de kennis van de beteekenis van de dislocatie de meeste waarde 
hebben. 
Immers de chemische verschijnselen zijn in hun wezen diffusie- 
verschijnselen waarbij zich alleen bijzonderheden zullen voordoen 
hij de gedeeltelijke wederzijdsche doordidnging van atomen en 
molekulen. Bij het theoretisch onderzoek van Scheffer bleek dan 
ook de beteekenis van deze bijzonderheden, die in den vorm van 
thermodynamische verhoudingen der ,,tusschentoestanden” werden 
vastgelegd. Het spreekt wel van zelf, dat de katalysator juist ver- 
houdingen wijzigt en dat wij door vergelijking van deze verhoudingen 
zonder en met den katalysator tot een maat moeten komen van de 
dislocatie. 
De door Scheffer gegeven eenvoudige betrekking van het vei'band 
tusschen de reactie-constante, de bedoelde grootheden en de tempe- 
ratunr luidt : 
lnk = + B. 
Hierin is Et — -E een maat voor het energie-verschil tusschen de 
reageerende stoffen en den tusschentoestarid bij de reactie"), terwijl 
9 Versl. Ak. v. Wetensch. 1911, 873 en 1913, 1134. 
2) Het is de energie, die een grammolekuul boven de gemiddelde energie bij de 
temp. T noodig heeft om te reageeren en welke wel aangeduid wordt met den 
naam energie-increment. 
16 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXXI. A''. 1922. 
