240 
Ie serie. 
E 
B 
kjo : 
ko 
9600 
12.3 
1^30 • 
ko 
9800 
12.7 
1^40 : 
ko 
9800 
12.6 
•<50 : 
ko 
10200 
13.4 
2e serie. 
E 
B 
kso : kno 
23200 
34.7 
k40 : kso 
23000 
34 4 
kso • k4() 
22600 
33.8 
3e serie. 
E 
B 
kso • kso 
20200 
31.1 
k4o : kso 
20800 
32.0 
kso : k4o 
20800 
32.1 
4e serie. 
5e serie. 
E 
B 
kso • 
k40 
21600 
32.7 
k40 • 
kso 
20800 
31.3 
kso : 
k40 
20200 
30.4 
E 
B 
kso : koQ 
20400 
30.1 
k40 ■ kso 
21000 
31.1 
kso = k40 
20200 
29.8 
Men kan zich hiervan de volgende voorstelling maken : 
Het is niet onverschillig welk deel van het azijnznuranhydried- 
molecnle tegen het diphenjlamine-rnolecule botst, noch tegen welk 
deel van dit laatste. De reaclieve rnolecnledeelen, in dit geval de 
znnrstofbrng van hel anhydried en de aminowaterstof van het arnin, 
moeten in elkanders onmiddellijke nabijheid komen. Een stof welke 
op die beide deelen eene atti'actie uitoefent zal zoi'gen, dat bij botsing 
der drie molecnlen (waai-schijnlijker is botsing van een molecule 
met het complex der beide andere) die rnolecnledeelen op elkaar 
gericht worden. De gebruikte sulfonzuren oefenen zeker eene attractie 
nit op de aminowaterstof en zeer waarschijnlijk ook op de brug- 
zuiirstof, omdat zwavelzuur het aidiydried op die plaats aangi-ijpt 
en in beide stoffen de sulfongroep het actieve bestanddeel is. M.i. 
is de katalytische werkitig van het sulfonzuur voor een groot deel 
aati zijne ricJitende werking te danken, en deze richtende werking 
ontleent liet aan zijne affiniteit tegenover de reactiecomponenten, 
zooals de dislokatie-theorie van Böeseken voor iederen katalysator 
eischt, zonder dat deze affiniteit tot zulk eene vaste binding voert, 
dat de affiniteit en dus ook de richtende werking op het andere soort 
molecule opgeheven zou worden. 
Tegen deze conclusies zou ingebracht kunnen worden de vraag 
of de gemeten temp. coëf. wel de zuivere voorstelt. De aard van 
den katalysator doet veronderstellen, dat een deel van het sulfonzuur 
