241 
aan het diplienjlaniin respectievelijk anlijdried (of beiden) is gebon- 
den en dat dit niet of veel minder actief werkzaam zon kunnen 
zijn. Bij verhooging van de temperalnnr zon dan een sterkere 
dissociatie in de componenten optreden, en dns meer vrije (dns meer 
actievere) katalysator aanwezig zijn. De genieten temp. coëf. is dan 
^■ 7’+10 
niet 
T+IO 
kr CkatT 
De ware tem[). coëf. zon 
dns kleiner zijn dan de ge m eten e. 
Stel dat de gebonden katalysator totaal inactief is, en de ware 
temp. coëf. van gelijke grootte is gebleven als gevonden bij de niet 
gekatalyseerde reactie. De gemeten temp. coëf. = 3 = 1,8 X ^ 
knt 
C kal 
waaruit — ^ = 1,67, m. a. w. men staat voor de vraag of het mogelijk 
C kat 
is, dat in de bnnrt van de kamerteniperatiinr per 10° temp. ver- 
hooging de concentratie der componenten met 67 “/o toeneemt. 
Neem als de twee temperaturen 300° en 310" absoluut, als even- 
wichtskonstante bij 300° 0,1111 (dus 90 “/o gebonden kat, 10 “/o 
vrije) en stel de dissociatiewarmte = 5000 cal, een warmte die nor- 
maal genoemd mag worden. 
= 
10 X c,i 
90 
- 
ÏÖÖ^T 
waarin ca — c'a oiag gezet worden. 
K, 
9. 
100— 01 
Uit de reactie-isochore volgt dat : 
T —T 
310 300 
A7„„ 4,571 
5000 10 
4,571 93000 
= 0,1170 
waaruit 
waaruit 
— " = 1,31 = 9 
100— ,r 
X = 12,7 en 
c' kat 
G kat 
1,27. 
Dus zelfs in het denkbaar ongunstigste geval dat de gebonden 
katalysator totaal inactief zou zijn, is de toenemende dissociatie per 
10° temp. vei'hooging slechts in staat een klein deel van de ver- 
meei’dering der temp. coëf. van de gekatalyseerde reactie boven die 
der niet gekatalyseerde te verklaren. 
