246 
^ fikfl'k' + ./)8/45 ^/ki/is) 
ik 
iö, =fafk y- 
^8 -2' -S *F{Jc^l,n *Fi'lc\l'm' 
V g ik lm 
ik 
®. =(*<;£)’ 
%i,=*Fik,lm*Fij,^l,y'^ 
Wij maken hierbij de volgende opmerkingen^). ?iö, en 2P^ komen 
als werkingsfiincties niet in aanmerking, omdat hare variaties identiek 
nul worden, wat door R. Baoh is bewezen^). is de werkings- 
functie van Maxwell, bij Weyl I genoemd “). Ook 2^55 = 
wordt door Weyl gebruikt. 
In plaats van 5Ög kan men ook de invariant 
W^ = *F,k*F>lc , ï«3'=w;i/^ (8) 
gebruiken ; wij hebben namelijk 
= + + i;2i^ + ®8 (9) 
De variaties van en werden berekend door W. Pauli '') 
en R. BachO- 
§ 3. De theorie van Einstein. 
Hier is 'iö = W\^g en W is gevormd uit de tensoren (4) en wel 
rationaal in de gik, geheel rationaal in de overige vier tejisoren. 
Varieeren wij de gi]^ alleen, dan verkrijgen wij de gravitatie- 
vergelijkingen ïl'’*=0; de variatie van brengt de gegeneraliseerde 
vergelijkingen van Maxwell 11 '' = 0 te voorschijn. Deze ,,tensordicht- 
heden” worden voorgesteld door de variatie-afgeleiden van Laghange“) 
d® . 
( 10 ) 
^gik ÖO-V J Öc-Ca d.r/3 \j>gi]c,i 
Ö2B 
^fpi 
ö 
ÖA’x 
d® 
^(pi , « 
+ 
d.'CK bxg 
dlB 
ö<A>/3 
( 11 ) 
b H. Weyl, Phys. Zeitschr., 22, (1921), p. 473. 
’) pi. Bach, Mathem. Zeitschr. 9, (1921), p. 124. 
») H. Weyl, Raum, Zeit, Materie, 4. Aufl., (1921), p. 268. 
■*■1 W Pauli, Phys. Zeitschr., 20, (1919), p. 457; VerhdI. d. Deiitsch. Phys. 
Ges. 21, (1919), p. 742. 
“) D. Hilbert, Göttinger Nachr. 20. 11. 1915. 
R. Weitzenböck, Wiener Ber. 130, (1921), p. 15. 
