250 
gassen veel kleiner is dan bij inetaaldanipen, zoodat de inetlioden, 
welke bij de laatste tot goede resnltaten leiden, hiei- niet toegepast 
knnnen worden. Oin tot betrouwbare resnltaten te komen, scheeii 
bet mij daarom noodig, de metboden voor bet onderzoek der qnan- 
teuze energieoverdracbt tnsscben eleetronen en atomen te verfijnen, 
en aan te vullen door een metbode, die ook bij onelastiscbe botsin-, 
gen met gering rendement een juiste onderscdieiding tnsscben licht- 
emissie en ionisatie toelaat. 
De tot beden toegepaste metboden, ter bestndeering der qnantenze 
energieafgifte bestaan daarin, dat hetzij de, vanaf een bepaalde 
spanning, optredende straling of ionisatie, hetzij bet verschijnsel, dat 
de botsende eleetronen energie verliezen, als kenteeken voor het 
optreden van onelastiscbe botsingen gebruikt wordt. Men verkiijgt 
zoodoende steeds ki'ommen, in welke de verschillende energietrappen 
als knikken te voorschijn komen; een nauwkeurige meting biei'van 
is, vooral bij de boogere energieti'appen, dikwijls moeilijk. Het 
scheen lïiij daarom gewenscbt, als kriterinm voor de qnantenze 
energieoverdracbt een kenteeken te gebruiken, dat onmiddellijk na 
bet overschrijden van de kritische spanning weer verdwijnt en 
bijgevolg de afzonderlijke energietrap|)eti als scherpe maxima te 
voorschijn doet treden. Een dergelijk kenteeken is bét optreden van 
eleetronen met de snelheid nul. Zoodra n.1. een electron precies de 
voor den aanslag van een be[)aalden qnanteuzen overgang benoodigde 
energie bezit, kan bet zijn gebeele energie bij de botsing verliezen 
en als electron met de snelheid nul achterblijven. Bezit het echter 
een grootere energie, dan behoudt het na de botsing het overschot 
en blijft als electron met een weliswaar kleinere, maar toch van 
nul verschillende, snelheid achtei'. Laat men dus eleetronen van een 
bepaalde snelheid treden in een ruimte, waarin ze met atomen van 
een edelgas botsen, dan zullen alleen dan eleetronen van de snelheid 
nul optreden, wanneei' de energie vati de eleetronen nauwkeurig 
gelijk is aan den arbeid, die noodig is voor den aanslag van een 
qnanteuzen overgang. Zet men dus het aantal eleetronen die met 
de snelheid nul achterblijven uit als functie van de versnellende 
spanning, dan moet men bij iedere spannitig, welke overeenkomt 
met een energiequantum, dat bij een botsing van eleetronen over- 
gedragen kan worden, een scherp maximum verkrijgen. Tengevolge 
van de niet te vermijden snelheidsverdeeling der eleetronen is het 
niet mogelijk het aantal eleetronen, die rigoureus een snelheid Jiul 
hebben, te bepalen. Daarom zal men als functie van de spanning 
uitzetten het aantal van die eleetronen, waarvan de snelheid beneden 
een bepaalde kleine waarde (bij onze metingen meestal 0.2 Volt) ligt. 
