253 
dat door de botsing uit het atoom is vrij gemaaid, de snellieid 
nul hebben. Daar bovendien het rendement vooi' ioniseerende 
botsingen in het begin blijkbaar stei'k met aangroeiende spanning 
toeneemt, komt er hier geen maximum maar slechts een stijging 
in de kromme te voorschijn, welke bovendien nog door de positieve 
ionen wordt beïnvloed en geen nauwkeurige bepaling van de 
ionisatiespanning veroorlooft. Daarom werd voor de meting vari 
de ionisatiespanning voor enkele melijigen de gebruikelijke schake- 
ling met een stei'k tegenveld tusschen en gebruikt ; de meeste 
waarnemingen Averder echter xei'richt volgens een nieuwe methode, 
waarbij een zeer betrouwbaar kriterinm voor het eerste optreden 
van de ionisatie wordt toegepast. Daartoe werd in de veldvrije 
Fig. 5. 
ruimte R een tweede, zeer dunne gloeidraad G van den in figuur 
5 voorgestelden vorm ge|)laatst, waarvan het positieve einde (in de 
tigunr links) met de wanden van R veilionden was, zoodat het veld 
om den draad, dat bovendien wegens de geringe dikte van den 
draad tot de onmiddellijke omgeving ervan beperkt blijft, de van 
D afkomstige electronen in geen geval kan versnellen. Deze gioei- 
draad werd zoo hoog \erhit, dal de electronenstroom die van den 
draad naar den metalen wand vloeit, door de ruimtelading begrensd 
was. Zoolang de energie van de van D komende electronen inet 
voldoende is voor de vorming van positieve ionen, hebben zij in 
het geheel geen invloed op de grootte van den van G nitgaanden 
electronenstroom. Ook een e\enlueel fotoelectrisch effect kon, nog 
daarvan afgezien dat hel zeei‘ klein is, geen invloed hebben o|) de 
