264 
Nn is nog een ander biscumarine bekend, dat door Knut T. Ström ’) i 
verkregen werd door liet biscnmaarznur, door belichten van cumaar- 
zuur ontstaan, met ijsazijn te koken. Dit biscumarine is, zooals 
Ström reeds mededeelde, verschillend van het biscumarine door be- 
lichting van cumarine verkregen en ook niet gelijk aan het hydro- j 
dicumarine van Fittig en Dyson. | 
Het biscnmaarznnr van Ström wordt op overeenkomstige wijze ; 
uit cumaarzunr, waarvan geen metastabiele vormen tot nu toe ge- ^ 
vonden werden, gevormd als het o-triixillzunr uit «-normaal kaneel- [ 
zuur en bestaat er dus de meeste kans, dat dit biscumaarzuur een 
overeenkomstige structuur zal bezitten als het «-truxillznur. Zooals 
uit het volgende kan blijken, zijn de tot nu toe bekende eigenschappen 
van dit biscumaarzuur hiermede geheel in overeenstemming. 
Het biscumarine van Ström zou dan de structuurformule I bezitten, 
waarbij de cnmarine-ringen aan verschillende zijden van den ring 
gelegen zijn. 
Om de verschillende biscumaarznren te onderscheiden, stel ik voor 
aan deze zuren een overeenkomstige benaming te geven als aan de j 
truxillzuren en zou dan het biscumaarzuur van Ström «-biscumaar- 
zuur moeten heeten en het hieruit gevormde biscumarine «-biscu- 
marine. Het smelt- (evens ontledingspunt van beide verbindingen is 
gelijk en bedraagt 318° (Ström geeft op, dat zij boven 275° smelten); 
het «-biscumaarzuur gaat dan ook bij verhitten op 250° in het j. 
«-biscumarine over. ! 
Het biscumarine door belichten van cumarine verkregen zou nu [ 
van het «-biscumarine kunnen verschillen, doordat zijn cumarine- i 
ringen aan dezelfde zijde van den tetramethyleenring gelegen waren, 
of wel zou het een van de twee andere mogelijke biscumarinen zijn | i 
door figuur 11 aangegeven. De kans voor het eerste was niet groot, | ) 
daar toch bleek, dat beide biscumarinen bij verhitting met azijnzuur- i 
anhydride op 210° onveranderd bleven, terwijl, wanneer zij alleen ' 
verschilden in de plaatsing van de cumarine ringen ten opzichte van 
den tetramethyleenring, een overgang van de een in de ander waar- j 
schijnlijk was. Afdoende is deze proef echter niet om tot een ver- | 
schillende binding van de cumarine-moleculen in de biscumarinen | 
te mogen besluiten. Het aangewezen middel hiervoor is om uit het | 
biscumarine het zuur te bereiden, dit in den dimethylaether om te j 
zetten en daarna na te gaan, of deze bij verhitting met azijnzuur- ] 
aidiydride op 210“ een anhydride levert, waaruit een dimethylaether | 
van een ander biscumaarzuur wordt verkregen. Liggen toch de twee 
i) Ber. 37, 1383. 
