269 
die den invloed van een belicliting van liet eene deel op de jiliolo- 
tropische reactie van een ander bestudeerd hebben, verkregen zijn. 
In de eerste plaats moeten we dan de proeven beschouwen, die 
I Bose ') zelf op het gebied der phototropie genomen heeft. Bnn aantal 
is betrekkelijk gering en in zijn werk nemen ze dan ook slechts 
een ondergeschikte plaats in. Als proefobjecten dienden hem kiem- 
plantjes van Setaria en wortels van Sinapis. 
De keus van het eerstgenoemde object is niet bijzonder gelukkig, 
j daar het rechtstreeksche gevolg van de belichting der coleoptile hier 
onzichtbaar blijft en het bestaan daarvan dus \()orloo|)ig zuiver 
theorethisch is. Het middellijke gevolg bestaat in een antitrope krom- 
ming van het kiemstengellje. Deze kromming, die bijna onmiddellijk 
optreedt, wordt na ongeveer 25 minuten door een normale gevolgd. 
De laatste zou dan zijn ontstaan danken aan de voortplanting van 
het onzichtbare rechtstreeksche gevolg. 
Dal de antritrope kromming van het kiemstengeltje het middellijke 
gevolg is van de belichting van de coleoptile, is mogelijk. We moeten 
er echter bijvoegen, dat het niet bewezen is. We welen tot dusverre 
niet met zekerheid, of het rechtstreeksche gevolg in dit geval wer- 
kelijk in een contractie bestaat: uitwendig is er niets van te zien. 
De wortels van Sinapis reageeren negatief phototropisch. Dit is ten 
minste het geval, wanneer zoowel de top als de groeizóne aan het 
licht blootgesteld worden. De kromming treedt daarbij op in de 
groeizone, terwijl de top volkomen recht blijft. Een belichting van 
den top veroorzaakt eveneeris een negatieve kromming van de groei- 
zóne, maar indien dit deel zelf aan de belichting blootgesteld wordt, 
ontstaat er eerst een positieve kromming, die na eenigen tijd door 
een zwakke negatieve gevolgd wordt. 
Bose beschouwt de negatieve kromming, die dooi’ een belichting 
van den top in de groeizóne teweeggebracht wordt, als het middel- 
lijke gevolg, terwijl het rechtstreeksche gevolg evenals bij Setaria 
onzichtbaar zou blijven. Dat deze kromming niet, zooals bij Setaria, 
door een positieve gevolgd wordt, verklaart hij door aan te nemen, 
dat het tusschenliggende weefsel practisch niet in staat zou zijn om 
het rechtstreeksche gevolg te leiden. De positieve kromming, die bij 
een belichting van de groeizóne optreedt, beschouwt hij als het 
rechtstreeksche gevolg, terwijl hij de negatieve kromming, die iets 
later zichtbaar wordt, toeschreef aan een transversale leiding van 
het rechtstreeksche gevolg bij langdurige belichting. 
B J. G. Bose assisted by Jyotiprakasli Sircar. The transmitted effect of photic 
stimulation. Life Movements in Plants. Galcutta 1918/19. p. 362—377. 
