Scheikunde. — A. L. Th. Moesveld: „Over de berekening van 
sne Ikeidsconstan ten ’ ’ . 
(Aangeboden door de Heeren Ernst Gohen en P. v. Rombubgh). 
In verband met bet in de volgende verhandeling beschreven onder- 
zoek deed zich bij mij de behoefte gevoelen naar een wijze van 
berekening van snelheidsconstanten, die meer vrij van willekeur 
is dan de gebruikelijke methoden. Gewoonlijk gaat men aldus te 
werk : expeiimenteel heeft men voor een aantal tijden concentraties 
of grootheden, uit welke de concentraties berekend kunnen worden, 
bepaald. Een voorloopig willekeurig oogenblik wordt als tijd van 
begin (/=0) aangenomen, voor welke gevonden is c = c^. Tusschen 
elk der volgende tijden en concentraties en t^,c^ maakt men de 
verschillen op en substitueert deze waarden in de geïntegreerde 
reactievergelij king. 
De op deze wijze afgeleide waarden der constante worden dan, 
indien een ^,gang” niet aanwezig is, gemiddeld. In de eerste plaats 
heeft dit het bezwaar, dat de constanten meer gewicht hebben, naar- 
mate de in de berekening gebruikte tijd verder van het aangenomen 
begin verwijderd is, aangezien even groote waarnemingsfouten in 
tijd (en concentratie) minder invloed hebben, naarmate het interval 
grooter is, zoodat het bepalen van het gemiddelde zonder meer niet 
juist is. 
Ten tweede blijkt dikwijls, dat de eerste afgeleide constante(n) 
meer afwijkt(en) dan de overige; laat men deze waarden dan 
vervallen en neemt een volgende waarneming als begintijd aan, dan 
zijn de zoo afgeleide constanten dikwijls vrij sterk verschillend van 
de vroeger gevonden waarden. Bovendien bestaat er vee! kans, dat 
ook dan weer de eerste der reeks constanteji meer afwijken, omdat 
ze afgeleid zijn uit de kleinste tijd- en concentratie-intervallen. 
Een ook we! eens gevolgde methode bestaat hierin, dat men de 
konstanten berekent geldig voor tot tot t^, enz. In dit geval 
zijn alle resultaten van gelijk gewicht, maar zijn de schommelingen 
veel grooter omdat men alle tijd- en concentratie-ijitervallen zoo klein 
mogelijk heeft gekozen. Vooral tegen het einde der reactie wordt 
dan de analytische fout in de concentratiebepaling ten opzichte van 
