298 
cijclandneiis (en dSf. triandius albus), bekomen in 1913, 1914 en 
1915, heb ik planten gekweekt, die in bollen, bladeren en bloemen 
niet van de ondersoort te ondersclieiden zijn. 
Door zelfbestuiving van de tri|)loide Gouden Spoor heb ik eenige 
planten verkregen, die in vorm en grootte onderling en van de 
ondersoort verschillen. 
Door zelfbestuiving \an de tetra|)loide variëteit King Alfred heb 
ik in 1914 en 1915 honderden zaden verkregen. In 1916 bezat ik 
er ± 1400 bolletjes van. Dit voorjaar bloeiden een 50-tal bloemen, 
die in vormen en afmetingen ten zeerste van elkaar en van King 
Alfred verschilden. Ze waren grootendeels kleiner dan de ondersoort. 
De tetraploide Van Waveren’s Giant is eveneens met goed succes 
met zichzelf te bestuiven. 
IV. Besluit. 
J. Van de onderzochte variëteit Alaximus wordt vermeld, dat ze 
reeds in 1600 voorkwam. Hieruit volgt, dat reeds vooi' 3 eeuwen 
triploidie bestond bij de groolkronige narcissen. De toestand der 
triploidie moet bij wilde of verwilderde vormen reeds ingetreden zijn, 
daar genoemde variëteit en Gouden Spoor (tusschen 1885 en 1888 
in cultuur genomen) \'tellicht inet in kweekerijen ontstaan zijn. 
(Zie 6). Van de in het wild groeiende JK. Johnstoni Queen of Spain 
neemt Bakkr aan, dat het een hybride is tusschen JK. Pseudonarcissus 
en N. triandrus. Is dit juist, — en de in cultures tot stand gekomen 
bastaarden dezer twee soorten brengen mij er toe, dit niet te betwij- 
felen — dan is deze variëteit Queen of Spain naar alle waarschijn- 
lijkheid een bastaard tusschen een heteroploiden vorm van N. P.seudo- 
narcis.ms en N. triandrus, daar deze laatste naar mijn bevindingen 
diploid is en dezelfde chromosomengarnituur bezit als de reeds ge- 
noemde diploide narcissen. 
2. Houden wij ons aan de indeeling van Asch. en Gk., dan blijkt 
ons, dat in het ras of de groep TV. Pseudonarcissus festalis major 
het verschijnsel der heteroploidie is opgetreden, de verscheidenheid, 
waaruit vooral de moderne, groote tuinvormen door hybridisatie 
zijn vooi tgekomen. 
Op zeer merkwaardige wijze is de grootte-toename dezer in cultuur 
zijnde vormen te vervolgen. Tot 1885 — de diploide Smi was toen 
een hoofdcultuursoort — werden wel in hoofdzaak diploide varië- 
teiten gekweekt. Met het in cultuur nemen van Gouden Spoor is 
de periode der triploide tuinvormen ingelnid. 
Er wordt gebastaardeerd tusschen Alaximus, Gouden Spoor en 
andere waardevolle variëteiten. Het gevolg is, dat er grootere vor- 
