324 
meliiigen, de spiervezels in den gasirocnemius eener muis ongeveer 
even dik als in de homologe spier van eene vrouw en van een hond 
(doch dunner dan in die van een man). In den masseter van hunne 
muis wai-en de spiei'vezels ongeveer even dik als in den masseter van 
den man, doch minder dik dan bij den hond. Dat de grootte van 
het lichaam van soort tot soort slechts geringen invloed heeft op 
de dikte der spiervezels blijkt ook daaruit, dat G. Lkvi ') den dia- 
meter der dikste spiervezels in den rectus femoris van eene muis 
niet dunner bevond dan bij een (twintigmaal zwaarder) rat. 
Men mag derhalve aannemen, dat bij homoneure soorten het getal 
der spiervezels en dan ook evenredig dat der gangliënceilen in de 
hersenen sterk toeneemt. 
Maar de beschikbare gegevens stellen ons niet in staat de be- 
trekking van het lichaamsgewicht tot het getal der spiervezels bij 
homoneure soorten te berekenen. Op grond evenwel, aan den 
eeneu kant, van de gevonden betiekkingen van het h e r s e n g e w i ch t 
E tot het lichaamsgewicht P, volgens welke, tusschen homoneure 
soorten E evenredig met PVg en tusschen volwassen individuen 
eener zelfde soort evenredig met toeneemt, en aan den anderen 
kant, van de gevonden betrekking van het volumen der afzon- 
derlijke gangliënceilen C tot het lichaamsgewicht, volgens 
welke C evenredig met PVis toeneemt, zoowel tusschen individuen 
als tusschen soorten; op grond verder van de vaststelling, dat 
tusschen groote en kleine individuen het getal der spiervezels en 
dus evenredig dat der gangliënceilen in de hersenen niet verandert, 
tïiaar wel sterk verandert tusschen groote en kleine soorten, mogen 
wij toch besluiten, dat ook het getal der gangliënceilen tusschen 
homoneure soorten eveni’edig met PVis toeneemt. 
Hel onderscheid van den p h y 1 oge n e t i s c h e n en den o n to- 
gen etisc hen exponent wordt aldus redelijk verklaard. Het be- 
leekent, dat bij hot ontstaan der soorten, grooter worden van het 
lichaam vei’gezeld gaat van vermeerdering der zenuwcellen, door 
celdeeling (bij niet-homoneure soorten geldt de sterker vermeerdering 
bepaalde hersengedeelten) Bij het ontstaan van giooter individuen 
b Giuseppe Levi, Studi sulla grandezza delle celluie. Archivio di Anatomia e 
di Embriologia. Vol. V, p. 327. Firenze 1906. 
2) Directe tellingen der cellen in de grijze hersenschors van Apen door Otto 
Mayer (Mikromelrische Untersuchungen üher die Zelldichligkeit der Grosshirnrinde 
hei den i^ffen, Journal für Psychologie und Neurologie, Bd. 19, p. 237. Leipzig 
1912) leeren, dat per m.M.®, over de geheele schors berekend, ongeveer evenveel 
cellen voorlcomcn bij den kleinen Hapale (3448) als bij den grooteren. Ghrysolhrix 
(3603) en den nog grooteren Cehus (3581). Daar de hersengewichten bij deze 
