341 
Zware slagen hebben de Akademie getroffen door het 
overlijden van drie van haar meest geziene leden : Wertheim 
Salomonson, Pekelharing, Kuenen ! Met enkele woorden 
wensch ik hier te gedenken, wat zij voor onze Akademie, 
voor de wetenschap, voor het \aderland geweest zijn. 
CORNELIS ADRIANUS PEKELHARING. 
C. A. Pekelharing werd 19 Juli 1848 te Zaandam geboren, 
waar zijn vader een gezien geneesheer was; ook zijn beide 
grootouders waren artsen in Noord- Pol land. Van 1866 tot 
1873 studeerde hij te Leiden, eerst in de naluurwetenschap- 
pen, daarna in de geneeskunde. Hij was er assistent van 
Heynsius en gedurende een drietal jaren ook praktiseerend 
geneesheer, die door zijn patiënten op de handen gedragen 
werd. In 1876 vertrok hij naar Utrecht, waar hij het ambt 
van leeraar in de physiologie en pathologische anatomie 
aan ’s Rijks Veeartsenijschool aanvaardde. In 1881 volgde 
zijn benoeming tot hoogleeraar aan de Rijks-Universiteit te 
Utrecht, waar hem het onderwijs in de pathologische ana- 
tomie en in de pathologie werd opgedragen. Toen Donders 
den 70-jarigen leeftijd bereikte, werd diens leerstoel gesplitst 
en aan Pekelharing viel de eer te beurt Donders op te 
volgen, voor zoover het betrof het onderwijs in de physio- 
logische chemie en in de weefselleer. 
Docent van onvolprezen talent werd hij al spoedig een 
van de leiders aan de Utrechtsche Universiteit ; hij ver- 
stond als geen ander de werkers om zich heen te verzame- 
len en tot veeljarigen, ingespannen arbeid aan te zetten, 
waarbij hij de methodologische leidsman was, dikwijls den 
weg wijzend tot onderzoek in nieuwe richting. Hij drukte 
den stempel van zijn geest op al degenen, die te Utrecht 
in de medische faculteit studeerden. Zijn colleges waren, 
evenals zijn overige voordrachten, glashelder en dit was 
23 * 
