niet alleen een gevolg van het gemak, waarmee hij sprak, 
maar ook van zijn zeer zorgvulciige voorbereiding. Zeer 
karakteristiek was, dat Pekkt, haring mij eens antwoordde, 
toen ik hem in een gesprek zeide dat liet door de studenten 
steeds opgemerkt moest worden wanneer men zich voor 
een college eens minder goed had voorbereid : ,,dat laatste 
is mij nog nooit overkomen”; zijn enorme plichtsbetrachting 
maakte dit on mogelijk. Die arbeid werd hem in de laatste 
jaren vóór het bereiken van den 70-jarigen leeftijd wel 
wat zwaar, zoodat hij buitengewoon dankbaar was, dat 
hem ten minste voor zijn praktische cui'siissen hulp werd 
gegeven. Dat iemand als Pkkei, haring van zijn studenten 
veel verwachtte, laat zich begrijpen; hij mat anderen naar 
zich zelf en werd daardoor dikwijls teleui'gesteld, terwijl 
hij bij de studenten den naam had van moeilijk te zijn. 
Toch was het oordeel \'an Pekelharing over anderen altijd 
zeer zacht en slechts zelden en alleen in heel intiemen 
kring liet hij zich wel eens met eenige scherpte nit over 
natuuronderzoekers, die gemis aan ernst toonden. Zoodra 
Pekei, haring de overtuiging kreeg, dat iemand de weten- 
schap beoefende om bijoogmerken, zelfs al was het alleen 
dat daarbij ijdelheid een te groote rol speelde, had zoo 
iemand bij hem als natuuronderzoeker afgedaan. 
Zijn wetenschappelijk werk ving aan met de studie der 
ureumvorming in het dierlijk organisme. Aan de ureum- 
bepaling in bloed en weefsels is zijn dissertatie gewijd; 
daarin emancipeerde hij zich van aijn leermeester, hetgeen 
ongetwijfeld invloed op zijn latere loopbaan heeft uitge- 
oefend en heeft mêegewerkt tot den omweg, dien hij 
maakte via de pathologische anatomie, alvorens hij in 1889 
op aandrang van Donders tot de physiologische chemie 
terugkeerde. Een ander gevolg hiervan was, dat hij in 
staal was de weefsel leer met de physiologische chemie te 
verbinden, zoodat hij op meesterlijke wijze de chemie der 
weefselelemenlen met de gewone histologische gegevens 
wist te vereenigen in een leerboek, dat onder den titel 
,, Voordrachten over weefselleer” 2 uitgaven beleefde (in 
1905 en 1917). De daartoe verrichte hislochemische onder- 
