410 
op grootere diepte met soortgelijke horizontale bewegingen nabij de 
oppervlakte gepaard is gegaan, waarbij b.v. het geantiklinaalgedeelte 
nabij de oppervlakte der Tetiiinber-eilanden oorspronkelijk NNO van 
Babber kan hebben gelegen, terwijl deze gedeelten als zoodanig 
sindsdien sterk ten opzichte van elkander in horizontale richting 
zijn verplaatst, hetgeen met brenkvorming gepaard moet zijn gegaan. 
Indien we aannemen, dat geen horizontale beweging nabij de 
oppervlakte heeft plaats gevonden, dan kan de abnormale strekking 
op Babber eveneens het gevolg zijn van de sterke snelheidsver- 
schillen in horizontale richting op grootere diepte, met dit verschil 
dat het onderzeesche geantiklinaalgedeelte tnsschen Babber en de 
Tenimber eilanden niet is verbroken nabij de oppervlakte. 
Is het bnigpnnt de horizontale projectie van een punt, dat een 
minimam der verlikale projectie levert, dan zal een groot gedeelte 
der geantiklinaalas in de nabijheid onder zee kunnen verloopen en 
voor een vergelijking der geologische samenstelling en oudere tektoniek 
voor de gedeelten aan weerszijden van het buigpunt zijn dan geen 
gegevens beschikbaar, waardoor een beoordeeling van de horizontale 
beweging dei‘ eilanden als zoodanig wordt bemoeilijkt. 
Ook bij de verbinding van Halmaheira met de Palao-eilanden 
kannen de bewegingen nabij de oppervlakte op verschillende wijzen 
hebben plaats gevonden. Hier is ook veel aan weerszijden van het 
bnigpnnt door zee bedekt, maar bij het eiland Morotai, waar de 
oude strekking, evenals op Babber, zeer scheef op de i-eeds omge- 
bogen gedachte geantiklinaalas staat, verheft de geantiklinaal zich 
nog boven zee en hier wijst de overeenkomst der knsilijn met die 
van het nabijgelegen deel van Halmaheira er op, dat door de eilanden 
als zoodanig ook horizontale bewegingen werden aitgevoerd. In de 
reeks Formosa-Rioe Kioe eilanden (Fig. 3) is, wat bij de vorige 
voorbeelden niet het geval was, de ombuiging der oudere strekkingen 
niet door zee bedekt, waardoor een meer nauwkeurige verklaring 
van het verschijnsel mogelijk wordt. De hellingen in de oudere 
formaties van het Taiwan-gebergle op Formosa wijzen op bewegingen 
naar WNW, die in Noord-Formosa op bewegingen naar Zuid, die 
in het grootste gedeelte der Rioe Kioe eilanden op bewegingen naar 
ZO. We zien dus reeds in de strekkingen der oudere formaties, 
welke geplooid werden tijdens oudere phasen van het bergvormend 
proces, de tendens tot de vorming van een buigpunt tusschen 
Formosa en de Rioe Kioe eilanden op den voorgrond treden. Door 
het voortduren van soortgelijke bewegingen tijdens de jongste phase 
der bergvorming zijn de talrijke breuken ontstaan, welke b.v. de 
0-W gerichte strekkingen van Noord-Formosa onder een rechten 
