418 
Alvorens dit echter, aan de hand van een serie embryonen aan 
te toonen, wil ik zeer beknopt het feit toelichten, dat deze omvor- 
ming van den orthognathen in den prognathen schedel, een pi'oces is, 
dat reeds bij de reptielien Ie konstateeren is, en dat dus door de 
zoogdieren van hun stamvormen overgeërfd is. 
In figuur 3 is een mediaansnede geschetst door den kop van een 
embryo van Lacerta, koplengte 4 mM. De chorda is nog in haar 
geheel aanwezig, de wervels zijn nog met elkander in samenhang, 
en ook het cranio-vertebrale gewricht is nog onvolkomen. Van het 
primordiaal craniiim is de basaalplaat, mei het daailn zich bevindend 
Foramen Ie herkennen. Deze plaat reikt frontaal waarts tot aan de 
Hypophyse, die nog met het epitheel van den mond samenhangt. 
Frontaal van de Hypophyse strekt zich de balkplaat uit. Deze ver- 
toont twee verbreedingen, een naar boven gericht : het seplum orbitale, 
en een naar onder gericht: het septum nasale. 
Op twee punten zij nu de aandacht gevestigd. Ten eerste, dat 
de vóór de Hypophyse zich uitstrekkende balkplaat, en de daar 
achter gelegen basaal[)laat een hoek rnel elkander maken. Deze hoek 
— die bij jongei'e embryonen nog duidelijker is, is identisch met 
de sphenoïdaalhoek, die een kenmei'k is van den orthognathen 
rnenschenschedel. Het tweede punt betreft de richting van het septum 
nasale. Het blijkt dat bij dit jonge embryo van Lacerta de lengteas 
van dii septum, loodrecht slaat op de schedelbasis. Een tweede 
kenmerk dus van den orthognathen rnenschenschedel. Terloops zij 
ei- op gewezen dat in deze ontwikkelingsphase bij Lacerla de toegang 
tot den mond niet apicaal gelegen is, doch aan de ondervlakte van 
den kop. Deze ligging herinnei t ons onmiddellijk aan den biijvenden 
toestand bij Plagiostomen. 
