447 
effect, óf er is in het geheel geen uiting van de vei’atrine- vergiftiging, 
en de samentrekking onderscheidt zicli in niets van een, die door 
een onvergiftigde spier bij eenmalige electrische prikkeling geleverd 
wordt. (Fig. 1). Deze reactie maakt spoedig plaats voor een totale 
onprikkelbaarheid. 
2. Heeft men de spier in een veratrine-oplossing gebracht, zwakker 
dan 1 ; 1000 maar sterker dan 1 -. 100000, dan krijgt men een 
krommen-reeks, waarvan hetzij de eerste, hetzij een volgende, het 
sterkst de tjpische veratrine-vergiftiging vertoont, waarop deze uiting 
weer afneemt om ten slotte geheel te verdwijnen, zoodat de spier 
dan, evenals voor de vergiftiging, met een enkele, snelle samen- 
trekking op den prikkel antwoordt, als zij tenminste niet voordat 
dit stadium bereikt is, onprikkelbaar is geworden. 
3, Gebruikt men oplossingen van 1 : 100000 en zwakker, dan 
verkrijgt men een bepaalde uiting van de veratrine werking, welke 
bij regelmatig prikkelen uren lang blijkt te kunnen voortbestaan. 
Er zijn drie mogelijkheden, die het onder 1 en 2 beschreven 
verloop zouden kunnen verklaren : 
A. Als de spier een zekere hoeveelheid gif heeft opgenomen en 
de werking daarvan geleidelijk door haar contracties vermindert 
— hoe blijft hier buiten beschouwing — is zij niet meer in staat, 
opnieuw den invloed van veratrine te ondergaan. 
B. De in de oplossing aanwezige hoeveelheid gif is niet toereikend 
om de door de spier buiten werking gestelde hoeveelheid aan te vullen. 
C. In het tijdsverloop tusschen twee contracties wijzigt de spier 
haar eigenschappen zoodanig, dat zij minder gevoelig voor veratrine- 
werking woidt. 
Mogelijkheid A vervalt; een eenmaal geveratriniseerde spier kan 
zeer goed opnieuw aan veratrine-werking onderhevig worden, nadat 
door herhaald contraheeren (b.v. door frequente prikkeling) de 
veratrine-werking te niet gedaan is, gelijk het experiment leert. Ook 
veronderstelling B vervalt, daar de proeven van von Fhey *) aan- 
tonnen, dat minimale hoeveellieden reeds voldoende zijn om een 
spier te vergiftigen. Blijft dns over, dat de spier zich in het tijds- 
verloop tnsschen twee prikkels in haar eigenschappen wijzigt, een 
wijziging, die alleen aan de werking van de veratrine kan worden 
toegeschreven ; immers laat men alle omstandigheden gelijk en ver- 
andert men alleen de veratrine-concentratie, dan treedt een bepaalde 
vergiftigingsgraad op, welke constant blijkt (derde wijze van verloop). 
Klaarblijkelijk bestaat dus, naast het veratrine-effect opdedwars- 
b Sitzungsber. der Pbysik.-Med. Geselsch., Wurzburg, 1912. 
