448 
gestreepte spier dat de bekende tweede verkorting veroorzaakt, nog 
een andere werking, die het eerstgenoemd effect ongunstig be- 
invloedt, bij sterke concentraties snel en volledig, bij minder sterke 
langzaam en geleidelijk haar werking ontplooit, en beneden een 
zekere concenti’atie niet meer kan optreden. 
Bestudeert men het vei-giftigingsverloop aan een kuitspier, die 
in sitii is gelaten — ook hier weer met een prikkelintervai van 
drie minuten — dan ziet men het onder 1 genoemde verloop 
nooit optreden, daar de veralrine coticentratie in het bloed daar- 
voor nooit hoog genoeg wordt. Bij het gebruik van hooge doses 
(b.v. 15 mgr. per 50 Gr. kikvorscli), staat het liart na korten 
tijd stil zooals Boehm ’) dit beschrijft, en de spier is in geen 
andere verhouding — een meer intensief contact met de veratrine- 
oplossing daargelaten — dan in een spiertrogje van Keith Lucas, 
gevuld met een oplossing van de concentratie, waarbij het onder 2 
genoemde verloop optreedt ; hiermede is het gedrag van de spier 
dan ook gelieel in overeenstemming. Bij het gebruik van geringere 
doses (1 — 2 mgr. per 50 Gr. kikvorsch) blijft het hart, althans ge- 
durende de eerste uren na de vergiftiging doorkloppen en vermindert 
alleen geleidelijk zijn frequentie; er zal dus steeds meer veratrine 
naar de spier gevoerd worden, waarbij men in het oog moet houden, 
dat, als de vei'atrine-concentratie boven een bepaalden drempel stijgt, 
de hierboven genoemde tweede werking van de verafrine haar 
invloed zal doen gelden, m. a. w., de vergiftiging gaat minder inten- 
sief schijnen; omgekeerd echter zal iedere contractie een deel van 
den veratrine-invloed te niet doen en men kan zich dus voorstellen, 
dat op deze wijze interferentie plaats heeft tusschen den invloed der 
beide factoren, die de uiting van den vergiftigingsgraad bepalen, 
n.1. het toevoeren en het onwerkzaam maken van veratiine, wan- 
neer hun beider oorzaken, dat zijn de hartactie en de tijdsruimte 
tusschen twee contracties, zich op een bepaalde wijze verhouden. 
Als gevolg van deze interferentie ziet me)i dan een periodiciteit in 
het vergiftigingsverloop ontstaan, dus uitingen van sterkere vergif- 
tiging (hoogere, meer langdurige tweede top) afwisselen met die 
van minder sterke. Ten slotte wordt de regelmatigheid van deze 
schommelingen verbroken, doordat de harlactie onder invloed van 
de gifwerking vermindert en de boven bedoelde verhouding ophoudt 
te bestaan. 
Een constante vergiftiging is aan een spier in situ slechts dan te 
verkrijgen, wanneer men het gif buiten tusschenkomst van het hart 
Arch. f. exp. Path. u. Pharm., 71, 1913. 
