449 
toevoert, b.v. door injectie onder de huid van de spier (Buchanan) '). 
2. Combinatie van veratrine met curare. 
De Boer’) vermeldt, dat het mogelijk is door gelijktijdige aan- 
wending van veratrine en curare de tweede verkorling alleen over 
te houden ; hij geeft echter weinig nadere bijzonderheden, zoodal 
het mij niet overbodig leek, deze proef nog eens te herhalen. Het 
blijkt, dat men een zeer verschillend verloop kan zien ontstaan, 
afhankelijk van den tijd, dien men tusschen het -aanwenden van de 
twee stoffen Iaat verstrijken. 
A. Spiiit men eerst veratrine in en wacht men met het geven 
van de curare tot er een goed uitgesproken veralrinogram verscliijnt, 
dan blijft de curare-injectie zonder waarneembare werking, de vera- 
trinevergiftiging verloopt als gewoonlijk. 
B. Spuit men curare gelijk met de veratrine in of zoo kort er na 
dat de veratrinewerking zich nog niet in den vorm van de kromme 
heeft gemanifesteerd, dan verschijnt in het veider proefverloop een 
typisch veratrinogram, waarvan het blijkt dat beide onderdeelen 
gelijkelijk door de curare beïnvloed worden, zoodat zij beiden af- 
nemen tot totale indirecte on prikkelbaarheid toe ; direct geprikkeld 
geeft de spier ook dan nog een typisch veratrinogram. 
C. Geeft men de veratrine als er reeds duidelijk uitgesproken 
curare-vergiftiging bevStaat, dan ziet men geen veratrine-effect, de 
vergiftiging verloopt als een gewone curare-werking tot volkomen 
indirecte onprikkelbaarheid toe. 
Ü. Spuit men de veratrine in terwijl er lichte verschijnselen van 
de curarewerking bestaan — het is natuurlijk on mogelijk om hier- 
voor objectieve gegevens te vermelden — dan x'erschijnt in het 
verder verloop een veratrinogram met een gewoonlijk zeer sterk 
uitgesproken tweeden top, dat zich later in een normaal uitziend 
veratrinogram wijzigt en dat verder ook als zoodanig verloopt. . 
E. Tenslotte kan men de veratrine inspiiiten tusschen de stadia 
van C en D in ; dan ontstaat er noch een snelle contractie noch 
een veratrinograra, maar een spiersamentrekking, die met de tweede 
verkorting van de veratrine-kromme geïdentificeerd moet worden. 
Bij directe prikkeling krijgt men ook dan een typisch veratrinogram 
(Fig. 2). Het verder verloop kan dan tot totale indirecte onprikkel- 
baarheid leiden, of hiertoe dat voor deze langzame contractie een 
snelle verschijnt, waardoor weer een typisch veratrinograni ontstaat. 
1) Journ. of Physiol. 1899. 
2) Bijdragen Amsterdam 1914—15 en Zeitschr. f. Biol. 65. 
