456 
nelisine gelijU matig is verdeeld. Wij bescliüii wen lieiïi als zeer dun, 
zoodat van een ,,lijn” kan worden gesproken ; k zij de hoeveelheid 
magnetisme per lengte-eenheid. Wij kiezen den oorsprong van coör- 
dinaten in het middelpnnl, de assen O en OZ in het vlak van 
den ring, rekenen langs den cirkel van af een vast pnnt, deti boog 
.y, positief in de richting bepaald door de (bij O X ,, passende”) 
wenteling O Y O Z, en duiden den straal met a aan. Verder 
nemen wij aan dat de ring alleen als een vast lichaam, onverander- 
lijk in vorm en grootte, om zijne as O X kan wentelen en wij 
bepalen in de eerste plaats het koppel dat tengevolge van de be- 
weging van een electron met de lading e in de omringende ruimte 
op den ring werkt. 
Op een element ds werkt de kracht kgds en het moment 
daarvan ten opzichte van O X is n ^ gs ds = ak\\s ds. 
Derhalve is het gezochte koppel waarbij wij de waarde 
der iniegiaal aan (3) kunnen ontleenen. Brengen wij nl. een (stil- 
staand) oppervlak a aan, dat den cirkel R tot randlijn heeft en 
laten wij de normaal bij de positieve richting van s passen, dan 
is, als wij aannemen dat het oppervlak o het electron niet doorsnijdt, 
j'h.«.= 4fa„.a = l^Jd„.« (7) 
Wij onderstellen dat de beweging van het electron zoo langzaam 
is en zoo langzaam verandert, dat het geaclil kan worden, in elk 
van zijn standen P omringd te zijn door het electrische veld dat 
men zou hebben als het electron in F in rust was. Dan is de laatste 
integraal in (7) — to, als to de opening van den kegel is, die Ptot 
4jr 
top en den cirkel R tot richtlijn heeft, welke opening wij positief 
of negatief rekenen al naarmate de van P uitgaande rechte lijnen 
in positieve ot' negatieve richting door het oppervlak o gaan. De 
bewegingsvergelijking van den ring wordt (t> hoeksnelheid, Q tfaftg- 
heidsmoment) 
^ dd' ake d<xt 
dt 4 .T c dt 
(8) 
Zal deze vergelijking voor zeker tijdsverloop gelden, dan moet 
het o|)pervlak o zoo gekozen worden, dat in dien tijd het electron 
er niet doorheen gaat. Gaat het niet ,,door den ring”, ik bedoel, 
door het platte cirkelvlak dat door R begrensd wordt, dan kan 
men o lïie! dat vlak laten samenvallen. In dit geval is zoowel voor 
als na de ontmoeting, als het electron ver van het atoom is, u> = 0. 
