457 
Anders is Ijet wanneer liet eleetron door den ring- lieen gaal. Slel 
dat liet dit éénmaal, en wel in positieve rieliting doet, komende van 
een punt A en gaande naar een pnnt B, welke ponten beide op 
zeer groolen afstand zijn. Dan kan, hoe ook de ponten A en B 
liggen, als zij maar niet samenvallen, het oppervlak a zoo worden 
gekozen dat het niet door de baan van het eleciron wordt gesneden. 
Wij kiezen het zoo — dit is inderdaad mogelijk — dat (u = 0 is in 
A \ daardoor wordt te = 4jr in B. 
Door integratie van (8) vindt men 
ak e 
= + ----«> (9) 
* jt cQ 
als de hoeksnelheid is, waarmede de ring reeds voor de ont- 
moeting ronddraait. 
§ 6. Om nn ook de beweging van het eleetron te bepalen mer- 
ken wij op dat er wegens de wenteling van den ring een magne- 
tische stroom van de sterkte 
i — ak & . . . . . . . . . (10) 
is. Deze brengt een electrisch veld teweeg, dat wij gemakkelijk 
kunnen bepalen als wij onderstellen dat het niet noemenswaard 
van het veld verschilt, dat er zou zijn als i constant was. De be- 
rekening, geheel analoog aan die van het door een electrischen 
stroom teweeggebrachte magnetische veld (men bepaalt eerst den 
vectorpotentiaal b eji dan d = — rot b) leidt tot de uitkomst 
d.= 
( 11 ) 
i do) ^ i Ö(0 ^ i Öto 
Ajrcdx’ '' 4jrcö_)/ ’ ' 4jrcdz 
Hieruit volgt, met inachtneming van (10) en (9), dat de op het 
eleetron werkende kracht ed van een potentiaal 
ake a’ /c’ e* 
xp = 
w 4 
( 12 ) 
4 jrc 32 jr’ c’ Q 
afhangt. Aangezien bij deze kracht nog die komt, welke het elec- 
tron wegens zijn snelheid ondervindt van het bij den ring (en bij 
eventueel in het atoom aanwezige stilstaande magnetische ladingen) 
behoorende magnetische veld, kan van de integratie der bewegings- 
vergelijkingen geen sprake zijn. 
Intusschen is voor de voornaamste gevolgtrekkingen de energie- 
vergelijking voldoende, nl., daar de van het magnetische veld af- 
hankelijke kracht geen arbeid verricht, 
i TO r’ = ^ m — lp, (13) 
als de beginsnelheid van het eleetron, op een plaats waar ta = 0 
is, voorstelt. 
